Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

29-8-2017 Μπλέκεις χωρίς να το καταλάβεις


Ομιλία στην Αποτομή της Κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου
Μητροπολιτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης
Μελετίου Καλαμαρά.

Μπλέκεις χωρίς νά τό καταλάβεις

γιος ωάννης Πρόδρομος, το ποίου τήν μνήμη πιτελομε σήμερα ταν μέγιστος τν προφητν. πιό μεγάλος προφήτης. Καί κατά τήν μαρτυρία το Κυρίου μας, γιώτερος νθρωπος μετά τήν Παναγία, πού πέρασε στόν κόσμο. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς, πόσο μεγάλο καί φοβερό γκλημα ταν μιά σχημη τοποθέτηση πέναντι ατο το νθρώπου καί κόμα χειρότερα τί φοβερό γκλημα, τί μεγάλη μαρτία ταν φυλάκισή του καί ποκεφάλισή του στή φυλακή. Γι’ ατό, χουν πόλυτο δίκιο ο γιοι Πατέρες πού παρουσιάζουν τό γεγονός ατό μέ τά μελανώτερα χρώματα.ταν μως παρακολουθήσομε νά δομε πς συνέβη θανάτωση το τιμίου Προδρόμου, βλέπομε τήν παγίδα το διαβόλου. Τήν πονηρία το διαβόλου, πού μπλέκει στό χειρότερο ργο νθρώπους μέ ντελς ρεμη καί γαθή διάθεση. Τόσο φυσικά καί νθρώπινα ξελίσσονται τά γεγονότα, πού ν τά παρακολουθήσει κανείς, μέ διάθεση νά συμπονέσει, θά πρεπε γιά λα τά πρόσωπα πού στρέφονται γύρω πό τό γεγονός τό φρικτό τς ποκεφαλίσεως το Προδρόμου, νά κλαίει πό συγκίνηση καί συμπόνια.  Γιά λα, κτός πό να πρόσωπο, τό ποο φαίνεται τι ταν ντως δαιμονικό, λλά βρίσκεται στό περιθώριο στά μετόπισθεν. Δέν μφανίζεται καθόλου.  ραγε μποροσε νά γίνει καί διαφορετικά;   Τί συνέβη λοιπόν;  ς προσέξομε, γιά νά δομε καί νά καταλάβομε τί;   Πς προχωρε μαρτία.  Πς προχωρε παγίδα το διαβόλου. Καί πς μέ τρόπο πού μς φαίνεται φυσικός, «ραγε μποροσε νά γίνει καί διαφορετικά», παγιδεύει τόν νθρωπο, πού χει καί ατός συνηθίσει πό τήν πλευρά του νά τά βλέπει λα μέ τό μάτι τς στιγμς, μέ τά ασθήματα τς στιγμς, χωρίς νά ποψιάζεται τί μπορε νά κρύβεται πό πίσω. Τί πλούστερο καί τί φυσικότερο πό τό τι νας νδρας δοκίμασε στοργή γιά μιά γυναίκα; Το ρεσε. Τήν γάπησε. Τήν σημερινή ποχή, χι ατό πού κανε  ρώδης, λλά τρισχειρότερα κομε καί τούς συμπονομε ατούς πού τά κάνουν καί λέμε «τί νά κανε νθρωπος; Μιά γυναίκα τήν δικαιοται καθένας. Καί κάθε γυναίκα ναν νδρα. φο τς ρεσε καί φο το ρεσε, τέλος πάντων. ντελς σωστά δέν εναι, λλά καί τί νά κάνει δηλαδή». τσι καί ρώδης πρε τήν ρωδιάδα, ποία ταν γυναίκα το δελφο του. Καί φο τήν πρε, γιος ωάννης Πρόδρομος σάν ερέας καί προφήτης –πνευματικός πατέρας –  κανε μιά παρέμβαση καί επε:  «Οκ ξεστί σοι χειν ατήν». Γιά ποιαδήποτε λλη γυναίκα, εχες δικαίωμα νά τήν βρες καί νά τήν πάρεις. Τήν γυναίκα το δελφο σου, δέν κάνει. Δέν κάνει ρώδη μου, δέν κάνει βασιλιά μου. μαρτία εναι.  Τώρα ρχίζουν ο πολλές συγκινήσεις. πό δ καί πέρα.    ρώδης, ασθάνεται τήν καρδιά του νά γλυκαίνει. Γιατί; Γιατί ασθάνεται μέσα του λίγο περισσότερο φόβο Θεο.
Δέν λέει τό Εαγγέλιο τι ταν κουσε τόν λεγχο το Προδρόμου γινε ξω φρενν. Λέει τι γάπησε τόν ωάννη καί δέως ατο κουε. Τόν κουγε μέ εχαρίστηση. Γιά ποιόν μιλάει; Σκεπτόταν. Μά γιά τήν ψυχή μου.  Γιατί μο μιλάει; Γιά νά μήν πάω στήν κόλαση  Τόν γαποσε τόν Πρόδρομο καί «δέως κουε ατο».  πό τά λόγια ατά το Εαγγελίου βγαίνει τό συμπέρασμα τι ρώδης τρεχε ποτέ-πότε νά κούσει τόν Πρόδρομο πό κοντά. Το τά ψελνε Πρόδρομος καί τόν κουε. Δέν εναι συγκινητικό; Δέν σς ρχεται νά κλάψετε; χετε κούσει πολλούς, χετε γνωρίσει πολλούς πού «τρνε καμπάνες» καί γαπνε κενον πού τούς τά ψέλνει;   Καί ατός πάει αθόρμητα, κούσια, νά τόν κούσει γιά νά φεληθε περισσότερο! ρώδης στά μπροσθεν πονάει. Μά ρωδιάδα πό πίσω, χωρίς νά μφανίζεται, γίνεται γριο θηρίο. ρωδιάδα εναι τό δαιμονικό πρόσωπο σ’ ατή τήν στορία. Καί τόν πείθει, τί πλούστερο καί φυσικότερο πράγμα πό τό νά πείσει μιά γυναίκα ναν νδρα πού τς χει δυναμία, νά τς κάνει τό χατρι; Καί πείθει τόν ρώδη νά βάλλει τόν Πρόδρομο στή φυλακή. Καί τόν βάζει.  νός κακο, μύρια πονται
Προχωρμε στό δεύτερο στάδιο.  Τί πλούστερο πράγμα πό τό νά γίνουν στά νάκτορα γιορτές καί διασκεδάσεις; Νά γίνουν δεπνα καί γλέντια;  γινε να τέτοιο στά νάκτορα το ρώδη. Καί σ’ ατές τίς περιπτώσεις καί τότε καί σήμερα δια μοτρα, δια τερτίπια. λοι νά συμβάλλουν στό νά φτιαχτε «κλίμα», μέ τόν δικό τους τρόπο. Τόν ξυπνο, τόν νόητο τόν χαζό, τόν γελοο βαλαν λοιπόν καί τήν Σαλώμη, τήν θυγατέρα τς ρωδιάδος, νά χορεύσει. Καί χόρευσε κοπέλλα.  Πορνικά χόρευσε; Πιό συγκρατημένα; Δέν τό ξέρομε.  Δέν ναφέρεται τι το ρώδη το ρεσε Σαλώμη πειδή ταν καί αμομίκτης. Καί θελε καί τήν μικρή μαζί μέ τήν μάνα. χι τέτοια πράγματα. πλά τόν νθουσίασε χορός της.
-Μπράβο, μπράβο, παιδί μου, ραα χόρεψες. Καί λοι ο καλεσμένοι παινοσαν.
-Τώρα, συνέχισε ρώδης, βραβεο, δρο.  Συναρπάσθηκε ρώδης καί τς ποσχέθηκε:
-τι μο ζητήσεις, τό χεις.  Εμαι τοιμος νά σο δώσω μέχρι τήν μισή βασιλεία μου.  Μπλόκαρε τό μικρό κοριτσάκι, τό κορίτσι τό πειρο (στω καί ν ταν καί 18 καί 20 χρονν). Μπλόκαρε τί νά ζητήσει καί τρέχει στά μετόπισθεν. Στή μαμά.
–Τί νά ζητήσω; Τί νά ζητήσω;  κείνη τς επε:
-Θά μο κάνεις τό χατρι. Θά ζητήσεις τό κεφάλι το Προδρόμου.

Βγαίνει κοπέλλα, καί χωρίς νά χει δια κανένα νδιαφέρον γιά τόν Πρόδρομο, γιά νά κάνει τό χατρι τς μαμς, ζητάει τό κεφάλι το «ωάννου το Βαπτιστο».  Καί ρώδης; ρώδης, βρίσκεται γιά δεύτερη φορά μπλεγμένος. Ποιό εναι τό μπλέξιμό του ατή τήν φορά; Εχε πε τήν μεγάλη κουβέντα. Θά δώσω καί τό μισό μου βασίλειο. Εχε πε καί κόμη μιά μεγάλη κουβέντα. ρκίστηκε. Στό Θεό στήν ψυχή του· τό διο κάνει. «τι καί νά μο ζητήσεις θά σο τό δώσω».   Γύρω του ο καλεσμένοι, λοι μεθυσμένοι καί νθουσιασμένοι, τόν παρακινον νά κάνει τι καί ν ζητήσει τό κορίτσι.   ρώδης, τί νά κάνει, σκυθρώπασε, λυπήθηκε, στενοχωρήθηκε ταν κουσε «τό κεφάλι το Προδρόμου», λλά κρινε τι δέν μπορε νά γίνει διαφορετικά.  Εχε δεσμευτε μέ ρκο καί πόσχεση. λλά στό κάτω-κάτω, τί ξίζει νας Πρόδρομος μέσα σ’ να βασίλειο πού χει μερικές κατοντάδες χιλιάδες στω μερικά κατομμύρια νθρώπους. Τί ξία χει νας νθρωπος; Εναι μήπως τό μισό βασίλειο; Τίποτε δέν εναι.  πότε πογράφτηκε τό χαρτί καί στειλε τόν σπεκουλάτορα καί κοψε τό κεφάλι το γίου ωάννου το Προδρόμου μέσα στή φυλακή.   χορός το ρχιμάστορα   ποτέλεσμα: μέν ωάννης Πρόδρομος πρε μιά κόμη μεγάλη τιμή. Προφήτης, πόστολος, καί μάρτυς καί γιώτερος νθρωπος, πως επαμε, μετά πό τήν Παναγία. ξιώθηκε νά μαρτυρήσει κι  λας. Νά σφαγε.ξ ατίας το τι λεγε τόν νόμο το Θεο καί κήρυττε τό σωστό. 
 λλά ατό πού γινε, ταν μαρτία.  Πς φτάσαμε στήν μαρτία; πως επαμε προηγουμένως. Μέ να τρόπο πού κανείς δέν τό κατάλαβε. Γιατί; ξελίχθηκε ντελς πλά, νθρώπινα.  Καί πς φθασαν κε; Κάποιος ρχιμάστορας, στεκόταν πό πίσω. Ποιός ταν; διάβολος ταν.  Γι’  ατό λέει να τροπάριο: «ρχήσατο θυγάτηρ το παμπονήρου διαβόλου».  Φυσικά, δέν ρχήσατο μόνο θυγάτηρ το παμπονήρου διαβόλου, χόρευε κυριολεκτικά διάβολος. Ποιός ταν χορός του;   χορός του ταν, νά καταφέρει νθρώπους πού δέν εχαν καμιά διάθεση νά κάνουν ατή τήν μαρτία, νά τήν κάνουν. Καί τό πέτυχε. Πς τό πέτυχε; Μέ τό νά φήσει νά γίνει σάν τό φυσικότερο γεγονός. Σάν νά μήν μποροσε νά γίνει διαφορετικά.  Καί νά φαίνεται ρώδης τόσο παγιδευμένος, πού μα σκεφθομε τά γεγονότα πως επαμε νθρώπινα, νά τόν συμπονομε.  Τί χομε κούσει τήν σημερινή ποχή!
Πόσα χομε δικαιολογήσει μέσα μας!  Παραξενιές, νωμαλίες, ταξίες, πειθαρχίες, ασχρότητες το χειρίστου βαθμο. Καί βρίσκουν πανελλήνια «κατανόηση» γιατί χι καί παινο καμιά φορά.  Καί κλανε κούοντας σχετικές διηγήσεις πό την τηλεόραση καί ο εσεβέστεροι κόμη νθρωποι «πονώντας καί συμπονώντας».  Ποιό εναι τό συμπέρασμα;    Τό συμπέρασμα εναι, τι πρέπει νθρωπος στό κάθε τί πού γίνεται, νά μήν βλέπει κενο πού γίνεται, λλά νά βλέπει ποιός τό φτειάχνει καί τί κρύβεται πό πίσω.  Διαφορετικά, μαρτία το ρώδη παναλαμβάνεται μέ τόν νετότερο τρόπο πό μένα καί πό σένα καί πό τόν καθένα μας. Καί ξυπνάδα το διαβόλου εναι, τι δέν χρησιμοποιε πάντοτε τά πιό παίσια πρόσωπα γιά νά σέ παγιδεύσει. λλά τά πιό κοντινά. Τά πρόσωπα πού τούς χεις μπιστοσύνη. Τά πρόσωπα πού γαπς. Μερικές μάλιστα φορές καί πρόσωπα ερά.  Προσοχή στά νόητα λόγια   Γι’ ατό συμβουλή τν γίων μας εναι: τι καί ν σο συμβαίνει, ξέταζε νά δες πού δηγε.   Στό Θεό; Στήν μετάνοια; Στό πλησίασμα στήν ρετή; Στήν πακοή στό Θεό; σέ κάτι τό ντίθετο;   ν καταλάβεις κάτι τέτοιο, θυμήσου τήν συμβουλή τς σημερινς ορτς, πως διατυπώνεται σέ να τροπάριο:  «Καλύτερα νά εχες πιορκήσει ρώδη, παρά πού σκότωσες τόν Πρόδρομο». Κρεσσον γάρ ψευσάμενον (στόν ρκο ψευσάμενον) ζως πιτυχεν καί μή ληθεύσαντα τήν κάρα το Προδρόμου ποτεμεν. Γιά  νά βρεθες σωστός στόν ρκο.    Τί  εναι ρκος;   Κλωτσοσκούφι εναι; Παιγνίδι εναι; Μπαλλάκι εναι; χι! Τό ερότερο πράγμα εναι.   λλά καί ρκος ερός, δέν εναι γιά νά σέ βγάλει σέ μαρτία.  μα καταλάβεις τι κανες ρκο πού σέ βγάζει σέ μαρτία ντί νά λύσεις τό θέμα μέ τό μικρό σου μυαλό, λένε ο πατέρες, πήγαινε στόν πνευματικό καί πές του:  -κανα νόητο ρκο.  Θά σο δώσει να πιτίμιο, γιά νά μάθεις νά μήν λές νόητες κουβέντες καί θά σέ λύσει πό τόν ρκο. Προτιμότερο ατό παρά νά δέσεις τήν ψυχή σου γιά τήν κόλαση.  Γιατί πηρεσία το Θεο, πίστη στό Θεό, ελάβεια στό Θεό καί ρκος, εναι γιά νά σέ λευθερώσουν καί νά βρεθες σάν τέκνο το Θεο κοντά στό Θεό.  χι γιά νά σέ δέσουν γιά νά σέ πετάξουν στήν κόλαση. Τό σιδερένιο ραχνόπανο    ράχνη, φτειάχνει να ραχνόπανο καί πιάνει τά κουνουπάκια. Εναι τόσο μορφα καί τόσο τεχνικά φτιαγμένο, πού τά κουνουπάκια πέφτουν πάνω, χωρίς νά καταλάβουν περί τίνος πρόκειται. Καί φο μπλεχτον τά τρώει. διάβολος, δέν φτειάχνει γιά μς ραχνόπανο.    Φτιάχνει να πλέγμα, πού σέ μς μέν φαίνεται διασκέδαση. τσι καί στά κουνουπάκια φαίνεται στός τς ράχνης διασκέδαση, εχάριστο, τερπνό. λλά τό πλέγμα το διαβόλου εναι σιδερένιο. μα πέσεις πάνω του, δέν μπορες νά λυθες. Γι’ ατό σύνεση εναι, ατό μς λέει γιορτή, «φυλάγου πό τίς παγίδες του διαβόλου».
ς τίς πάρομε μέ τήν σειρά:
ρώδης κάποια στιγμή επε:
-Τί ραία γυναίκα ρωδιάδα!  ν κανε τότε τήν σκέψη: «Ναί, ραία εναι λλά χαθήκανε καί ο λλες; ς φυλαχθ πό τήν μαρτία καί ς πάρω καμία λλη. ς μ’ ρέσει περισσότερο ατή». ν σκεπτόταν τσι, εχε γλυτώσει.
• Δεύτερον: Το ζήτησε ρωδιάδα νά βάλει τόν Πρόδρομο στή φυλακή. Θά μποροσε νά πε:
-Μά γιατί; κανα τήν μαρτία καί σέ πρα, πρέπει νά τήν διπλασιάσω;  λλά νθρωπος μως ταν ρχίσει νά χάνει τό μυαλό του· τό χάνει λο καί πιό πολύ.
  • Τρίτον: Χόρευσε κοπέλλα καί το ρεσε. Μποροσε νά τήν βάλει στή θέση της.
-Τί θέλεις παιδάκι μου; Ροχα; Τά χεις. Στολίδια; σα θέλεις. Μή ξεχνς μως τι κάθε νθρωπος εναι πολυτιμότερος πό λο τόν κόσμο. χι μόνο πό τήν μισή βασιλεία μου. Πρόδρομος μόνο ξίζει τόσο; Καί ούδας! Πρίν πάει στήν κόλαση ταν καί ατός πολυτιμότερος. Τό τι πγε στήν κόλαση, ζημία ταν γιά τήν Βασιλεία το Θεο. Δέν θέλει Θεός νά πάει νθρωπος στήν κόλαση.
• Μετά. Ζήτησε Σαλώμη τήν κεφαλή το Προδρόμου.  ς τς λεγε ρώδης:
-γώ κούω τό κήρυγμα του καί κλαίω. Πς θά τόν σφάξω; Πς;  λα ατά πρέπει νά τά σκεπτόμαστε καί νά βασανίζομε τό μυαλό μας. Γιά νά μήν εμαστε, πως επε Χριστός, φρόνιμοι μόνο γιά τά πίγεια, λλά καί γιά τά πουράνια. Καί νά εμαστε πιό φρόνιμοι γιά τήν Βασιλεία τν ορανν πό τι γιά λα τά πίγεια. Νά μερικά διδάγματα τς ορτς τς ποτομς τς κεφαλς το Προδρόμου. λλά νά τόν χομε δηγό. Νά τόν τιμμε τόν Πρόδρομο σάν τόν μέγιστο προφήτη καί τόν γιότερο νθρωπο, λλά καί σάν δηγό μας. Γιατί τσι εναι καί πρέπει νά εναι. λλά νά τόν χομε δηγό. χι σάν τόν ρώδη, πού τόν εχε καί τόν πίστευε δηγό του, πού τόν κουγε καί συγκλονιζόταν πό τά λόγια του, λλά τελικά δέν κανε τίποτε γιά τήν σωτηρία τς ψυχς του. μες νά φερόμαστε μέ συνέπεια καί νά κάνομε τι καλύτερο μπορομε. Εθε Θεός μέ τίς πρεσβεες το τιμίου Προδρόμου, νά μς δηγε στό νά χομε ατή τήν πνευματική γία σύνεση.
μήν.-
Διασκευασμένη μιλία πού γινε στήν . Μ. Προφ. λιού τήν 28/8/2000.

Δεν υπάρχουν σχόλια: