Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

14-8-2017 Άγνωστα περιστατικά ! Σε τι ηλικία εκοιμήθη η Παναγία μας…

 
 


Αναπαράσταση τής Κοίμησης της Θεοτόκου.


Στό κάτω μέρος φαίνονται τα βέβηλα χέρια του Ιουδαίου εκείνου πού θέλησε να ανατρέψει το ιερό σκήνωμα τής Θεοτόκου. Τά ίδια ακριβώς θα
υποστούν την ώρα τής Κρίσεως και όσοι βλασφημούν την Παναγία πού τίποτα κακό δεν τούς έκανε και πού εν τούτοις αυτοί την βρίζουν νομίζοντας ότι τα λόγια τους πάνε καί χάνονται στόν αέρα, μή γνωρίζοντας ότι τα πάντα απέναντι του Θεού μυστικώς καταγράφονται...
--------------------------
Ζούμε σε μια χώρα πού λίγο - πολύ έχει και κάποια «θρησκευτική συνείδηση» συμβαδίζουσα σχεδόν πάντα και με το εκάστοτε πνεύμα των εορτών και των ημερών… Πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της Παναγίας και ως εκ τούτου θα ήταν παράλειψη νομίζουμε να μη πούμε και δυό κουβέντες για την γιορτή αυτή…

Τά χρόνια λοιπόν εκείνα πού συνέπεσαν με την γέννηση της Παναγίας μας όσοι γονείς δεν είχαν παιδιά ζούσαν σε  καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολύ, καταραμένοι, ή τουλάχιστον όχι ευλογημένοι από τον Θεό.
Οί γονείς της Θεοτόκου σε όλη τους την ζωή προσπαθούσαν να αποκτήσουν κι΄ αυτοί ένα παιδί, όμως δεν είχαν σταθεί κατά Θεόν «τυχεροί…»
Κατά την αρχαία Παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον.
Λίγες μέρες μετά, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής στον κόσμο….

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του Αρχαγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα πολύ όμορφο κορίτσι.

Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει «βασίλισσα, Κυρία, αλλά και ελπίδα»...


Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα δηλαδή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
Η Παναγία έζησε 12 χρόνια μέσα στον Ναό, στα Άγια των Αγίων.
Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.

Όλα αυτά βέβαια μπορεί σε κάποιους σήμερα να φαίνονται εξωπραγματικά και παράξενα αλλά η σοφία του Θεού και η διαφύλαξη κάποιων ανθρώπων για μια ιδιαίτερη αποστολή μέσα στον κόσμο δεν συμβαδίζει πάντοτε και με την λογική των ανθρώπων…
Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.
Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, και πολύ ευσεβή και ενάρετο, με αληθινό φόβο Θεού, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν ήδη χήρος και πατέρας τριών παιδιών.
Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το Θεϊκό σχέδιο.
Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου».Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία και αποδέχτηκε με χαρά.
Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα Του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης.
Από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» ( πού είναι το 5ο Ευαγγέλιο ) γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.
Η τελευταία συνάντηση με τον Αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρία της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την Κοίμησή Της.
Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα να φύγει από αυτή την ζωή, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ημών Ιησού Χριστό.
Η αρχαία Παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.
Τότε ξαφνικά, νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι...

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ...
Όταν εκοιμήθη η Θεοτόκος, την συνόδευσαν με ψαλμούς και ύμνους και την τοποθέτησαν στο μνήμα της, στη Γεσθημανή.
Στην διαδρομή αυτή ένας Ιουδαίος βλέποντας τις τιμές πού κάνανε στην Παναγία μας οργίσθηκε και επεχείρησε να ανατρέψη το φέρετρο. Όμως , Άγγελος Κυρίου παριστάμενος αοράτως δίπλα στο ιερό σκήνωμα απέκοψε με το σπαθί του τα χέρια του ρίχνοντάς τον στο δάπεδο οδυρώμενο από φοβερούς πόνους, όπως άλλωστε βλέπουμε και σε αρχαίες αγιογραφίες.
Στην Κοίμηση της Θεοτόκου ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς.
Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό.
Εκείνη του χάρισε την Ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.
Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα της έλειπε.
Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ...
Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν 3 ετών. Έμεινε μέσα στο ιερό 12 χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δηλαδή 16 ετών γεννά τον Χριστό.

Έζησε με τον Χριστό 32 χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ' την Πεντηκοστή άλλα 11 χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή.

Ήταν ακριβώς 59 ετών !
------------------------------------------------------

Πάνω στον τάφο της Θεοτόκου χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, που αποδίδεται στην
Αγία Ελένη. Μετά την καταστροφή του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μαρκιανός (450-457) με τη δεύτερη σύζυγό του Πουλχερία έχτισαν ένα νέο ναό, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορταζόταν αρχικά στις 13 Αυγούστου και από το 460 μ.Χ. στις 15 Αυγούστου
Μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας υπάρχει δογματική διαφορά σχετικά με την Κοίμηση της Θεοτόκου.

Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου προηγείται νηστεία, η οποία καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους: πριν από την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τον 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μια νηστεία, που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την
1η Αυγούστου.

Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της
Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται (επιτρέπεται) το ψάρι.
Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός και αν η εορτή πέσει σε Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι.
Τις ημέρες της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου ψάλλονται τις απογευματινές ώρες στις εκκλησίες (εκτός Κυριακής), εναλλάξ, ο «Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», οι λεγόμενες «Παρακλήσεις».
Στην Ελλάδα, η Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, ονομάζεται δε και «Πάσχα του Καλοκαιριού». Σε πολλά νησιά του Αιγαίου (Τήνος, Πάρος, Πάτμος) στολίζουν και περιφέρουν Επιτάφιο προς τιμήν της Παναγίας.

Σε πόλεις και χωριά ανά την επικράτεια, σε εκκλησίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου διοργανώνονται παραδοσιακά πανηγύρια…
 
                                     ==========================
 
 
Η θαυμαστή ιστορία μιάς Μουσουλμάνας πού έγινε μοναχή στην Τήνο !
 
 
Μερικές φορές είναι να θαυμάζουμε την Πρόνοια του Θεού μέσα στην ζωή μας. Η περίπτωση της μοναχής Αγαθονίκης της Τήνου, και το πώς δηλαδή την διάλεξε ο Χριστός  μέσα από το γένος των μισοχρίστων και μισελλήνων Οθωμανών για να γίνει Ορθόδοξη μοναχή σε μοναστήρι Του, είναι μία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση…
 
Η μοναχή Αγαθονίκη, πού κοιμήθηκε στα 1981,  καταγόταν από τα βάθη της Μικράς Ασίας. Το μουσουλμανικό της όνομα ήταν Αλί  Μουλά. Ο πατέρας της ήταν Χότζας.
Διέθετε σοφία και πείρα και έτσι πολλοί τον επισκέπτονταν για να ζητήσουν την πολύτιμη συμβουλή του.
 
Συνήθιζε όμως να λέει: «Κάποιο απ' τά παιδιά μου θα προδώσει την θρησκεία μας και θα γίνει κακό γκιαούρ». Το παιδί μεγάλωνε και διακρινόταν για την σεμνότητα και την φιλοτιμία του. Αγαπούσε ιδιαίτερα τους Χριστιανούς και ένιωθε κάτι να την μαγνητίζει και να την τραβά κοντά τους...
Η ευκαιρία που έψαχνε για να αποκολληθεί από την οικογένειά της, κατά θεία φώτιση βέβαια, της δόθηκε στις ημέρες τού ξεριζωμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας με τά γεγονότα του 1922.
Μικρό κοριτσάκι 9 χρόνων ήταν, όταν ξέκοψε από το πατρικό της και ακολούθησε τους καταδιωκόμενους Χριστιανούς. 'Έραψε μάλιστα στον ποδόγυρο της φούστας της ένα μασουράκι λίρες για τά έξοδά της. Στο λιμάνι την περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη: ο γαμπρός της, που ήταν δικαστικός, βρισκόταν μαζί μέ άλλους Τούρκους στην προβλήτα και επέβλεπαν τους Χριστιανούς, που σαν ζώα εγκατέλειπαν τά πατρογονικά τους χώματα.
Ή μικρή Αλί, για να ξεφύγει την προσοχή του, κρύφτηκε κάτω από την φαρδιά φούστα μιας εύσωμης χριστιανής και έτσι μπήκε απαρατήρητη στο καράβι. Το καράβι έφτασε στην Μυτιλήνη, όπου και έμεινε κοντά σε διάφορες χριστιανικές οικογένειες για ένα εξάμηνο. Από κει ήλθε μέ κάποια άλλη οικογένεια στις Σέρρες και από κει στην Καβάλα και στο τέλος στην Δράμα.
Επειδή ήταν καλό, υπάκουο και πρόθυμο παιδί, αγαπήθηκε πολύ από τούς Χριστιανούς, πού την είχαν σαν δικό τους παιδί. Κάποτε στο σπίτι πού έμενε έκαναν ευχέλαιο και άκουσε τον ιερέα πού έλεγε ότι δεν πρέπει να πεταχτεί το περιεχόμενο του κανδηλιού.
'Έτσι εκείνη το πήρε και ήπιε όλο το περιεχόμενο: το λάδι, το κρασί και την φυτιλήθρα μαζί μέ το φυτίλι. 
Το βράδυ είδε στον ύπνο της τον Τίμιο Πρόδρομο που της είπε: «Καλό είναι αυτό πού έκανες, παιδί μου, άλλα αν δεν βαπτιστείς, δεν ωφελείσαι».
Από τότε η επιθυμία της να βαφτισθεί φούντωνε μέσα της καθημερινά όλο και πιο πολύ. Όμως κανείς δεν την βοηθούσε να πραγματοποιήσει τον πόθο της• όλοι φοβόντουσαν τα αντίποινα, αν γινόταν γνωστό το γεγονός από τους ομοεθνείς της. 

Τελικά βαπτίστηκε στα μέρη της Καβάλας και πήρε το όνομα Σοφία. Τα χρόνια κυλούσαν, η μικρούλα έγινε μια όμορφη νεαρή κοπέλα πού επιθυμούσε να αφιερωθεί τελείως στον Χριστό χωρίς να ξέρει τίποτε για μοναχισμό. Από πληροφορίες άλλων ανθρώπων, ξεκίνησε να κάνει προσκύνημα στην Τήνο (είχε ωστόσο οραματιστεί την Μεγαλόχαρη που την καλούσε στο Ιερό Νησί...)
Εκεί παρέμεινε για έξι μήνες και διανυκτέρευε στο προαύλιο της Ευαγγελίστριας. Η κακοπάθειά της αυτή συγκίνησε τον Εικονοφύλακα τού Ιερού Προσκυνήματος Παντελή Φιλιππούση, ο οποίος εκτός από τα αναγκαία για την διατροφή και την διαμονή της, της προσέφερε και καταφύγιο. Την προστάτευσε επίσης, διότι είχε σε κτήμα του ένα οικογενειακό εκκλησάκι στο όνομα της Αγίας Σοφίας.
Ο προστάτης της μαζί μέ τον ιερέα Στυλιανό Κορνάρο και τον  πατέρα του Νικόλαο την έφεραν στο Κεχροβούνι. Όταν τότε φθινόπωρο τού 1938 και η Σοφία ήταν 25 χρόνων.
Η Ηγούμενη Θεοφανώ Βιδάλη χάρηκε πού είδε την κοπέλα, άλλα αρνήθηκε να την κρατήσει. Φοβόταν μήπως την αναζητήσουν οι δικοί της και καταστρέψουν το μοναστήρι. 
 'Έδωσε τότε εντολή να επιστρέψει στην Ευαγγελίστρια. Τελικά όμως υποχώρησε, όταν είδε τον ζήλο της κοπέλας, και την όρισε ως υποτακτική της τυφλής Γερόντισσας Ελισάβετ Καραζεπούνη από το Καστελλόρριζο. Αυτή εξαιτίας της αρρώστιας της και της αρρώστιας της κατάκοιτης υποτακτικής της Κασσιανής κατέβηκε με αγωγιάτη και δύο ζώα στην Ευαγγελίστρια για να την φέρει πίσω στην Μονή κοντά της. 
Η Γερόντισσά της με χαρά την έντυσε δόκιμη και την έγραψε ως αδελφή της Μονής στο Μοναχολόγιο μέ το δικό της επίθετο, Καραζεπούνη.
Μεγαλόσχημη έγινε το 1942 από τον Μητροπολίτη Σύρου-Τήνου Φιλάρετο. Ήταν ημέρες στερήσεως για το μοναστήρι λόγω της κατοχής και για κέρασμα πρόσφεραν σταφύλια...
Η αδελφή Αγαθονίκη δεν μιλούσε ποτέ Τούρκικα ούτε συζητούσε για την θρησκεία της ή τα προσωπικά της. Της ήταν αρκετό ότι είχε δει τά καλά των Χριστιανών και είχε βιώσει τά κακά των Τούρκων...
'Έκανε πολύ προσευχή μέ το κομβοσχοίνι, επειδή δεν ήξερε να διαβάζει. Μετά τον θάνατο της Γερόντισσάς της επισκεπτόταν τά κελιά και ζητούσε να της διαβάζουν Βίους Αγίων και Πατερικά. Διψούσε πολύ η ψυχή της να ακούει την ζωή και τά κατορθώματα των Αγίων. Έκτος από ανάγνωση, όπως ήταν φυσικό, δεν ήξερε ούτε γραφή και αντί υπογραφής έβαζε σταυρό.
Νήστευε αρκετά. Κατά τις νηστείες ξηροφαγούσε μόνο με παξιμάδι και το Σαββατοκύριακο μόνο κατέλυε 2-3 λειψές τηγανίτες με χόρτα. Τον χειμώνα για άσκηση συνήθιζε να τρώει το χιόνι.
Ζούσε στην τέλεια πτωχεία και ακτημοσύνη. Δεν έκανε εργόχειρο. Προσέφερε βοηθητικές διακονίες. Μάζευε και τακτοποιούσε το νήμα για τους αργαλειούς και άλεθε τον καφέ. Ήταν πρόθυμη να εξυπηρετεί, όταν και όπου της ζητούσαν βοήθεια. Έκτος από την τυφλή Γερόντισσά της, γηροκόμησε και την κατάκοιτη Γερόντισσα Κασσιανή.
Παραστεκόταν επίσης μέ το κομβοσχοίνι στις ετοιμοθάνατες αδελφές και προσευχόταν για να έχει καλή έξοδο η ψυχή τους. 
 Έτσι αξιώθηκε να δει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να παίρνει τις ψυχές για να τις οδηγήσει στον Κύριο. Γι' αυτό και μετά την κοίμηση της Μοναχής Ιερείας Μεϊντάνη δεν παραστάθηκε σε άλλη αδελφή.
Το 1980 στην γιορτή τού Αρχαγγέλου Μιχαήλ και πασών των επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και κοιμήθηκε εν Κυρίω οσιακά μετά από λίγους μήνες στις 28 Μαρτίου 1981.
Ήταν πολύ απλή, εγκρατής και αγαπητή αδελφή. Όλες οι μοναχές μέ συγκίνηση διηγούνται την ιστορία της και ζητούν την ευχή της. Πηγαίνοντας κανείς έξω από την μάνδρα τού μοναστηριού στην εκκλησία των Αγίων Πάντων, όπου και το κοιμητήριο, μπορεί να διαβάσει πάνω στο κιβώτιο μέ τά οστά της την εξής επιγραφή:
 
Οστά
Μοναχής Άγαθονίκης Καραζεπούνη.
Αυτή Οθωμανής υπάρχουσα το γένος,
εβαπτίσθη κατά θείαν άποκάλυψιν.
Μονάσασα θεαρέστως,
ανεπαύθη εν Κυρίω τή 28η/3ου/1981
«Προσδοκώ Άνάστασιν νεκρών και ζωήν
του μέλλοντος αίώνος...
 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. 



Προβολή άρθρου...

Δεν υπάρχουν σχόλια: