Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

19-6-2016 Προσευχόταν όλο το χωριό: Αληθινή ιστορία!

 
 
Ζοσαν σ' να μικρ μορφο χωρι τς Κεντρικς Μακεδονίας, στ σύνορα μ τ χώρα πο πλαστογραφώντας τν στορία νομάστηκε Μακεδονία. π τ ψώματα το χωριο βλέπει κανες τ πρτα χωρι τν Σκοπιανν.
 
ταν νέοι οκογενειάρχες μ δύο πρς τ παρν παιδιά. κενος δηγς μεγάλου φορτηγο, νταλικέρης, ταξίδευε συχν στ ξωτερικ κάνοντας διάφορες μεταφορές. κείνη δούλευε σ κάποιο ργαστήριο κι τσι ξοικονομοσαν τ παραίτητα γι τ ζωή.
ταν σοβαρ νδρόγυνο κα γαποσαν τν παραδοσιακ οκογενειακ ζω κα τν κκλησία. ταν δν πουσίαζε σ ταξίδι σύζυγος, Πέτρος, μαζ μ τ σύζυγό του, τ Μαρία, κα μ τ δυ μικρά τους κκλησιάζονταν στν κεντρικ κκλησία το χωριο τους. Εναι μι περιποιημένη παλι «βασιλικ» μ ραο αλόγυρο κα τ μνήματα πίσω της, δίπλα στ ερό.
 
Τς μέρες κενες λειπε Πέτρος μ τ νταλίκα του στν Ερώπη. Μαρία, πως κάθε πρωί, ξύπνησε νωρς τ παιδιά της, τ τοίμασε, στρωσε τ τραπέζι γι ν φνε, τος βαλε στς τσάντες τους κα κάτι φαγώσιμο σ λουμινόχαρτο. Μόλις βγκαν μάννα κλεισε προσεκτικ τν πόρτα τους.
 
Εχαν να μικρ γιώτα χ κα μ' ατό, δηγώντας δια, πγε τ μεγαλύτερο παιδί της, τν ντώνη, στ σχολεο κι π κε στριψε γι ν πάει σ λλο χωριό, που πρχε βρεφικς σταθμς γι ν φήσει κε τν μικρότερό της, τν Τάσο, κα ν φύγει πειτα γι τ δουλειά της.
 
νιωθε, π τν ρα πο εχε ξυπνήσει, κάποια ζάλη κα δηγοσε κάπως νευρικά. Κα τ κακ δν ργησε ν συμβε. Φτάνοντας στν διεθν δρόμο κα πρν πάρει τ στροφ γι τ λλο χωριό, τς ξέφυγε τ τιμόνι κα τ μάξι νατράπηκε μέσως. Χτύπησε στς μπάρες το δρόμου κα τσακίστηκε. γινε νας σωρς π σίδερα κα λαμαρίνες.
 
–Βοήθεια! Βοήθεια! φώναζε Μαρία καταματωμένη, κατορθώνοντας ν βγε π' τ συντρίμμια. Τ παιδί μου, τ μωρό μου! συνέχιζε ν φωνάζει. Σστε τ παιδί μου!
 
να γιώτα χ πο περνοσε κείνη τ στιγμ π' κε, σταμάτησε μέσως. δηγς μ τ κινητό του εδοποίησε τν Τροχαία κα προσπάθησε ν βοηθήσει τ μάννα, πο πάσχιζε κλαίγοντας ν βγάλει π τ στραπατσαρισμένο ατοκίνητο τ παιδί της, πο ταν στ πίσω κάθισμα.
 
Τ περιπολικ τς Τροχαίας κα να νοσοκομειακ ατοκίνητο λθαν σ λίγο, κα ο εδικευμένοι νδρες κατάφεραν κα βγαλαν τ μικρ παιδί, πο ταν χτυπημένο στ πρόσωπο, γεμάτο αματα, λλ δν κλαιγε. Φαινόταν νεκρό.
 
–Τ παιδί μου, τ μωρό μου! Σς παρακαλ, σστε τ παιδί μου! φώναζε σπαραξικάρδια μάννα.
 
Τος βαλαν μέσως, μάννα κα παιδί, στ νοσοκομειακ κα σ λιγότερο π ρα φθασαν στ Θεσσαλονίκη, στ πποκράτειο Νοσοκομεο, πο διαθέτει κα παιδιατρικ τμμα. Ο γιατρο το Νοσοκομείου δειξαν ζωηρ νδιαφέρον κα γι τος δύο.
 
κατάσταση τς μητέρας, ποφάνθηκαν ο γιατροί, δν μπνέει νησυχίες. Τ μικρ μως εναι πολ σοβαρά. Ζε, λλ δν ξέρουμε πόσο θ ντέξει κόμη καρδούλα του.
 
βαλαν τ παιδ στν ντατικ κα τ διασωλήνωσαν. Τοποθέτησαν προσωριν κα τ μητέρα του σ' να διπλαν θάλαμο. Μαρία κλαιγε συνεχς.
 
Τ θλιβερ γεγονς γινε μέσως γνωστ στ χωριό. ταν Παρασκευ το καθίστου μνου. Τ βράδυ, στν κολουθία το καθίστου, βγκε στ τέλος στν ραία Πύλη ελαβς νέος κληρικός, παπα μμανουήλ, κα μ πολλ συγκίνηση επε πρς τ πυκν κκλησίασμα:
 
–Σήμερα τ πρω μι μεγάλη συμφορ χτύπησε τ χωριό μας. γινε να ατοκινητιστικ τύχημα. Τσακίστηκε τ ατοκίνητο πο δηγοσε Μαρία, σύζυγος το Πέτρου Κ… δια δν παθε σοβαρ κατάγματα. Τ μικρ παιδί της μως, πο τ εχε στ ατοκίνητο κα τ πήγαινε στν βρεφικ σταθμό, χτυπήθηκε σχημα, εναι πολ σοβαρά. Τος πγαν κα τος δύο στ πποκράτειο τς Θεσσαλονίκης. Σς παρακαλ, ν προσευχηθομε θερμ γι' ατούς. γ κάθε πόγευμα λη ατ τν βδομάδα πο ρχίζει μεθαύριο, θ κάμνω δ, ρα ξι, Παράκληση στν Παναγία γι' ατ τ σκοπό. σοι μπορετε, ν ρχεστε. Θες κούει τς προσευχές, πο γίνονται γι καλ σκοπ π πολλος μαζί.
 
Ατ κα γινε. Κάθε μέρα λη τν λλη βδομάδα γέμιζε Νας π πιστος πο κέτευαν τν περαγία Θεοτόκο ν σώσει τ παιδ κα ν βοηθήσει τ μητέρα του.
 
Τ νέα πο φθαναν π τ Θεσσαλονίκη στν ρχ ταν πολ δυσάρεστα. Ο γιατρο σήκωσαν τ χέρια τους γι τ παιδί. Επαν τι δν εναι ναστρέψιμη κατάστασή του, διότι πληγώθηκαν πολ σοβαρ ζωτικ ργανά του. Σιγά σιγ μως ρχισε βελτίωση. Κα τ νέα πλέον κάθε μέρα ταν κα καλύτερα. Τς τρες τελευταες μέρες βγαλαν τ παιδ π τν ντατικ κα τ βαλαν σ κανονικ θάλαμο. Τν τελευταία μέρα μπκε στ θάλαμο μι γνωστή τους μοναχ κα φο τος χαιρέτησε εγενικά, φησε στ κρεβατάκι το μικρο να βιβλίο κι φυγε χωρς ν πε τίποτε λλο παρ μόνο «περαστικά σας». Τ βιβλίο, πο τ ξεφύλλισαν μέσως, περιεχε θαύματα τς Παναγίας.
 
Τν λλη μέρα, μετ π μι βδομάδα πολ προσεκτικς νοσηλείας, μ τ παιδ στν γκαλιά του Πέτρος, πο εχε πιστρέψει στ μεταξ π τ ταξίδι, κι χοντας δίπλα του τ σύζυγό του γύρισαν μ' να συγγενικό τους "Ι.Χ." χαρούμενοι κα δοξάζοντας τν Θε στ σπίτι τους. Κα τ βράδυ τς Κυριακς τν Βαΐων, καθς ταν γεμάτη κκλησία το χωριο στν ναρξη τς Μεγάλης βδομάδος, βγκε πάλι παπα μμανουλ στν ραία Πύλη κα επε συγκινημένος κα μ δάκρυα στ μάτια:
 
δελφοί μου, τ θαμα τς προσευχς λοκληρώθηκε! λο τ χωρι προσευχόταν, λοι μας κετεύαμε τν Θεοτόκο κα κουσε τν προσευχή μας! Τ παιδάκι τς Μαρίας κα το Πέτρου, τν γαπητν συγχωριανν μας, λθε κα πάλι στ χωριό μας γιέστατο! Δοξασμένο τ νομα το Θεο κα τς περαγίας Μητέρας του!
 
μήν, βροντοφώναξαν λοι μ χαρ κα συγκίνηση κα σταυροκοπιόντουσαν συνέχεια.
 

Προβολή άρθρου...

Δεν υπάρχουν σχόλια: