Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

13-8-2017 Τα αναγνώσματα της Κυριακής 13 Αυγούστου 2017 (Ι΄ Επιστολών - Ι΄ Ματθαίου)



πόστολος Κυριακς 13 Αγούστου 2017, ι΄ πιστολν (Α΄ Κορ. δ΄ 9-16)
δελφο, Θες μς τος ποστλους σχτους πδειξεν, ς πιθανατους, τι θατρον γενθημεν τ κσμ, κα γγλοις κα νθρποις. μες μωρο δι Χριστν, μες δ φρνιμοι ν Χριστ· μες σθενες, μες δ σχυρο· μες νδοξοι, μες δ τιμοι. χρι τς ρτι ρας κα πεινμεν κα διψμεν κα γυμνητεομεν κα κολαφιζμεθα κα στατομεν κα κοπιμεν ργαζμενοι τας δαις χερσ· λοιδορομενοι ελογομεν, διωκμενοι νεχμεθα, βλασφημομενοι παρακαλομεν· ς ­περικαθρματα το κσμου γενθημεν, πντων περψημα ως ρτι. Οκ ντρπων μς γρφω τατα, λλ᾿ ς τκνα μου γαπητ νουθετ. ἐὰν γρ μυρους παιδαγωγος χητε ν Χριστ, λλ᾿ ο πολλος πατρας· ν γρ Χριστ ᾿Ιησο δι το εαγγελου γ μς γννησα. παρακαλ ον μς, μιμητα μου γνεσθε.
«ν γρ Χριστ ησο δι το εαγγελου γ μς γννησα»

Μι διαφορετικ συγγένεια μς παρουσιάζει πόστολος Παλος στ σημεριν ποστολικ νάγνωσμα. Μ πατρικ στοργ συμβουλεύει κα νουθετε τος Χριστιανος τς Κορίνθου κι πειτα σημειώνει χαρακτηριστικά: «­­­­ν μυρους παιδαγωγος χητε ν Χρι­στ, λλ᾿ ο πολλος πατρας· ν γρ Χριστ ησο δι το εαγγελου γ μς γννησα».
Ἐὰν χετε πάρα πολλος παιδαγωγος κα διδασκάλους ν Χριστ, δν χετε μως πολλος πατέρες. ­Διότι -­γ μ τ κήρυγμα το Εαγγελίου σς γέν­­­νησα πνευματικ μ τ χάρη πο μο δωσε κοινωνία κα σχέση μου μ τν Χριστό.
πόστολος Παλος ταν πνευματικς πατέρας γι τος Χριστιανος τς Κορίνθου. Ατς πο τος ναγέν­νησε πνευματικά. Ατ κριβς πνευματικ συγγένεια μς δίνει τν ­­­φορμ ν δομε πρτον ποι εναι τ ρ­γο το πνευματικο πατέρα κα δεύτε­ρον ποι πρέπει ν εναι δική μας στάση πέναντί του.
1. Τ ργο το Πνευματικο
Πνευματικς πατέρας σύμφωνα μ τν λόγο το ποστόλου Παύλου εναι νθρωπος κενος, ετε ερέας ετε μοναχς λαϊκός, τν ποο θεία Πρόνοια φερε κοντά μας σ κάποια στιγμ τς ζως μας γι ν μς δηγήσει στ συνειδητ πίστη κα χριστιανικ ζωή.
Εδικότερα πνευματικς πατέρας θεωρεται ερέας στν ποο ξομολογούμαστε τς μαρτίες μας λλ κα καταφεύγουμε γι ν λάβουμε κατάλληλες συμβουλς κα καθοδήγηση στν πνευματικό μας γώνα.
Τ ργο το πνευματικο πατέρα, ­­­πως μ θαυμάσιο τρόπο σημειώνει γιος Γρηγόριος Θεολόγος, εναι τ «ψυχν πτερσαι, ρπάσαι κόσμου κα δοναι Θε». Ν δώσει δηλαδ πνευματικ φτε­ρ στν ψυχ το πιστο, ν τν ρπάξει π τ νύχια το ­μαρτωλο κόσμου κα ν τν σφαλίσει κοντ στν Θεό. λα ατ παιτον πολλς φροντίδες, νουθεσίες κα προσευχές. πως κριβς κανε πόστολος Παλος, τ ξαίρετο πρότυπο πνευματικο πατρός, ποος δν παυε «μετ δακρύων νουθετν να καστον» (Πράξ. κ΄ 31) «χρις ο μορφωθ Χριστς» στς ψυχς τν πιστν (Γαλ. δ΄ 19).
Ο γιοι Πατέρες παρομοιάζουν τν Πνευματικ μ ατρό. πως ναζητομε ναν καλ προσωπικ γιατρ κα το κθέτουμε τ στορικό μας κα λα τ συμπτώματα σθενείας πο τυ­χν παρουσιάζονται, προκειμένου ν μς δώσει τ κατάλληλο φάρμακο, τσι φείλουμε ν βρομε κι ναν καλ Πνευματικ γι ν πιμελεται τν γεία τς ψυχς μας.
νομάζουν πίσης τν Πνευματικ κα «λείπτη», δηλαδ προπονητή, ­­­­πειδ στος ρχαίους γνες πάλης λειφαν τος θλητς μ λάδι γι ν ξεφεύγουν π τς λαβς το ντιπάλου. Παρομοίως κα Πνευματικς μ τς κατάλληλες δηγίες κα παραινέσεις συμπαραστέκεται ς καλς προπονητς κοντ σ κάθε Χριστιαν πο καλεται ν’ γωνίζεται πνευματικ κα τν βοηθ γι ν γλιστρ κα ν ξεφεύγει π τς πιθέσεις το παγκάκου διαβόλου.
2. Πνευματικός μας κι μες
χουμε νάγκη λοιπν λοι π πνευματικ πατέρα.
Τί φείλουμε μως μες ν κάνουμε;
Ατ πο φείλουμε κυρίως εναι πακοή μας. Πνευματικς μς δίνει δηγίες γι τ τί πρέπει ν ποφεύγουμε τί ν κολουθομε. ς τν κομε, διότι δν μιλε μ προσωπικ κριτήρια κα διοτέλεια λλ μ φόβο Θεο κα συναίσθηση εθύνης γι ν μς βοηθήσει ν διακρίνουμε ποι εναι τ θέλημα το Θεο σ κάθε περίπτωση.
γιος ωάννης Σιναΐτης λέγει τι «ατς πο λλοτε πακούει κι λλοτε παρακούει στν πνευματικό του πατέρα μοιάζει μ νθρωπο πο βάζει στ μάτια του λλοτε κολλύριο κι λλοτε σβέστη. Ποι τ φελος;» (Κλμαξ, Λόγος Δ΄). ς πάρουμε λοιπν πόφαση ν κάνουμε τελεία πακο στς ποδείξεις το Πνευματικο. Ατ εναι σφάλεια γι μς κα χαρ γι τν διο πο θ βλέπει τν πνευματική μας προκοπή. πόστολος κα εαγγελι­στς ωάννης γράφει: «Πολ μεγάλη χαρ δοκίμασα, διότι βρκα ρισμένα π τ παιδιά σου ν πορεύονται σύμφωνα μ τν λήθεια το Εαγγελίου» (Β΄ ω. 4). ς δίνουμε κι μες χαρ στν Πνευματικ μ τν πακοή μας!
Τί ελογία ν χουμε πνευματικ πατέρα! Πόσους γνες κα προσευχές, πόσες θυσίες κα κόπους καταβάλλει νθρωπος ατός, γι ν μς περάσει μέσα π τν τρικυμισμένη θάλασσα το κόσμου στ λιμάνι τς Βασιλείας το Θεο;! ς παρακαλομε τν γιο Θε ν μς χαρίζει πάντοτε πνευματικό μας πατέρα ξιο δηγ στν πνευματική μας πορεία πρς τν οράνια Βασιλεία.
πηγή
Εὐαγγέλιον Κυριακῆς 13 Αὐγούστου 2017, Ι΄ Ματθαίου (Ματθ. ιζ΄ 14-23)

Τ καιρ κεν, νθρωπός τις προσλθε τ ησο, γονυπετν ατν κα λέγων· Κύριε, λέησόν μου τν υόν, τι σεληνιάζεται κα κακς πάσχει· πολλάκις γρ πίπτει ες τ πρ κα πολλάκις ες τ δωρ. κα προσήνεγκα ατν τος μαθητας σου, κα οκ δυνήθησαν ατν θεραπεσαι. ποκριθες δ ησος επεν· γενε πιστος κα διεστραμμένη! ως πότε σομαι μεθ’ μν; ως πότε νέξομαι μν; φέρετέ μοι ατν δε. κα πετίμησεν ατ ησος, κα ξλθεν π’ ατο τ δαιμόνιον κα θεραπεύθη πας π τς ρας κείνης. Τότε προσελθόντες ο μαθητα τ ησο κατ’ δίαν επον· διατί μες οκ δυνήθημεν κβαλεν ατό; δ ησος επεν ατος· δι τν πιστίαν μν. μν γρ λέγω μν, ἐὰν χητε πίστιν ς κόκκον σινάπεως, ρετε τ ρει τούτ, μετάβηθι ντεθεν κε, κα μεταβήσεται, κα οδν δυνατήσει μν. τοτο δ τ γένος οκ κπορεύεται ε μ ν προσευχ κα νηστεί. ναστρεφομένων δ ατν ες τν Γαλιλαίαν επεν ατος ησος· μέλλει υἱὸς το νθρώπου παραδίδοσθαι ες χερας νθρώπων κα ποκτενοσιν ατόν, κα τ τρίτ μέρ γερθήσεται.

1. Γενε πιστος
Μόλις κατέβηκε Κύριος π τ ρος τς Μεταμορφώσεως, ντίκρυσε μέσα στν χλο να δυστυχισμένο πατέρα, πο πεσε γονατιστς στ πόδια του κα Το επε:
–Κύριε, λυπήσου τ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται κα ποφέρει φοβερά. Κινδυνεύει! Πολλς φορς πέφτει στ φωτι στ νερό. Τν φερα στος μαθητάς σου, λλ ατο δν μπόρεσαν ν τν θεραπεύσουν.
Κα Κύριος μ παράπονο λέγει: γενε πιστη, πο τόσα θαύματα εδες κα π τν κακία σου εσαι διεστραμμένη! ως πότε θ εμαι μαζί σας; ως πότε θ σς νέχωμαι;
Σ ποιν μως ναφέρεται πιτίμησι ατ το Κυρίου; Στν πατέρα το δαιμονισμένου; στος μαθητάς; στ πλήθη, τν χλο; Βέβαια τν φορμ γι ν π τος λόγους ατος Κύριος τν δωσε πατέρας το δαιμονισμένου. γωνιοσε γι τ παιδί του, κα βλέποντας τος μαθητς ν μ μπορον ν τ θεραπεύσουν, μφέβαλλε γι τ δυνατότητα το θαύματος. μως Κύριος κατόπιν, κατ’ δίαν λέγχει γι πιστία κα τος μαθητές του. δ μως προκύπτει κάποιο πιπλέον ζήτημα: Ἐὰν πιστία το πατέρα ταν ατία τς δυναμίας τν μαθητν ν κβάλουν τ δαιμόνιο, τότε γιατί Κύριος πικρίνει κα τος μαθητάς; Διότι Κύριος θελε ν δείξ στος μαθητάς του τι μποροσαν μ τν δύναμί του ν θεραπεύσουν τν δαιμονισμένο κα χωρς ν πιστεύ πατέρας του πο τν φερε κοντά τους. λιγοπιστε λοιπν πατέρας, λιγοπιστον κα ο μαθηταί. λιγοπιστε μως κα παρευρισκόμε-νος χλος. Διότι Κύριος πιτιμ κα τ πλήθη το λαο, τ ποα ποκαλε γενε πιστη κα διεστραμμένη. Φαίνεται λοιπν τι κα τ πλήθη δειξαν πιστία γι τ θαμα, καθς βλεπαν τος μαθητς ν μ μπορον ν θεραπεύσουν τν δαιμονισμένο. Κα μάλιστα τ πλήθη ατ εχαν δε πολλ θαύματα κα π τος ποστόλους κα π τν Κύριο.
μως Κύριος λέγχοντας γι πιστία λους ατος τος παρευρισκομένους, οσιαστικ λέγχει κόμη περισσότερο μς. Εναι σν ν λέγ κα στ δική μας γενιά: γενε πιστη κα διεστραμμένη. Πόσο περισσότερο σκληρόκαρδη κα πιστη εσαι! Διότι μες ο σημερινο Χριστιανο χουμε πολ μεγαλύτερη εθύνη κα νοχ π ατν πο εχαν τ πλήθη τς Γαλιλαίας. φ’ σον μες χουμε δεχθ τν Χάρι κα τ φωτισμ το γίου Πνεύματος, χουμε πίσω μας μι στορία κπληκτικν θαυμάτων το Θεο στ ζωή μας, τν κκλησία μας, λλ κα τν πορεία τς νθρωπότητος. Εχουμε μέτρητα νέφη μαρτύρων κα γίων. Πόσο περισσότερο λοιπν δικαι-ολόγητοι εμαστε μες σήμερα πο κάποτε σ ρες πειρασμο δοκιμασίας μφιβάλλουμε! Χάνουμε τν πίστι μας. Κα συμπεριφερόμαστε σν πιστοι στω λιγόπιστοι. ς πότε λοιπν θ μς νέχεται Θεός; Μόνον τ λεός του θ μς σώσ.
2. Ποις μετακίνησε βουνά;
Κύριος, φο πετίμησε τ δαιμόνιο, θεράπευσε μέσως τ δαιμονισμένο παιδί. Ο μαθητα κστατικοί, πλησίασαν διαιτέρως τν ησο κα Τν ρώτησαν μ πορία: Γιατί μες δν μπορέσαμε ν βγάλουμε τ δαιμόνιο ατό; Κα Κύριος τος επε: πειδ σς λείπει πίστις. Ἐὰν χετε πίστι θερμ κα δυνατ σν τ μικρ σπόρο το σιναπιο, θ πτε στ βουν ατό, πήγαινε π δ κε, κα θ μετακινηθ. Μ μία τέτοια θερμ πίστι τ πάντα θ εναι δυνατ σ σς.
κούγοντας μως τος λόγους ατούς, κάποιοι Χριστιανο ρωτον: Μ καλά, φ’ σον ο γιοι πόστολοι δν μετακίνησαν κανένα βουνό, δν καναν ποτ να τέτοιο θαμα τόσο δυσκατόρθωτο, ρα δν εχαν πίστι «ς κόκκον σινάπεως»; Κι ν ο πόστολοι δν εχαν τέτοια πίστι, πς Κύριος ζητε ν τν χουμε μες ο πόλοιποι Χριστιανοί;
Ο ερο ρμηνευτα ξηγον τι ο γιοι πόστολοι μετ τν Πεντηκοστ δν εχαν μόνον μι τόσο μικρ πίστι λλ πολ μεγαλύτερη. Διότι δν μετακίνησαν πλς κάποιο βουνό, λλ καναν κάτι συγκρίτως μεγαλύτερο κα δυσκολώτερο. Μετακίνησαν τεράστιους γκους κακίας π τς ψυχς τν νθρώπων, νέστησαν ψυχικς μέτρητους νεκρούς. λλαξαν τν στορία το κόσμου. μετακίνησι κάποιου βουνο θ ταν πλς να θαμα ντυπωσιασμο. λλαγ μως τς οκουμένης ποτελοσε να θαμα συγκρίτως μεγαλύτερο κα δυσκολώτερο.
ρα λοιπόν, ταν Κύριος μς ζητ ν χουμε πίστι «ς κόκκον σινάπεως», δν χρησιμοποιε πλς να σχμα λόγου, λλ μς ζητε πραγματικς ν χουμε μία θερμ κα δυνατ πίστι. Διότι, ταν πίστι μας εναι τόσο δυνατή, κα πέσ, πως τ σινάπι, σ γ γαθή, δηλαδ σ καθαρ κα εφορο χωράφι τς ψυχς, γίνεται δένδρο μεγάλο κα χει θαυμαστ ποτελέσματα. Μι τέτοια πίστι θερμ κα δυνατ ς προσευχώμαστε καθημερινς ν μς χαρίσ Κύριος. Κα θ βλέπουμε στν ψυχή μας τν θαυμαστ καρποφορία τς Χάριτος το Θεο.

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια: