Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

21-7-2017 Ἡ μέση καὶ βασιλικὴ ὁδὸς τοῦ Γέροντος Παϊσίου ἔναντι τοῦ ποικίλου ζηλωτισμοῦ καὶ τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ


κατωτέρω σοφή καί διακριτική πιστολή το σίου Γέροντος Παϊσίου το γιορείτου 

στάλη στόν π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο τό 1969.

ν γί ρει τ 23 ανουαρίου 1969 

Σεβαστέ πάτερ Χαράλαμπε 

πειδή βλέπω τόν μεγάλον σάλον πού γίνεται ες τήν κκλησίαν μας, ξ ατίας τν διαφόρων φιλενωτικν κινήσεων καί τν παφν το Πατριάρχου μετά το Πάπα, πόνεσα καί γώ σάν τέκνον Της καί θεώρησα καλόν, κτός πό τίς προσευχές μου, νά στείλω καί να μικρό κομματάκι κλωστή (πού χω σάν φτωχός μοναχός), διά νά χρησιμοποιηθ καί ατό, στω καί γιά μία βελονιά, διά τό πολυκομματιασμένο φόρεμα τς Μητέρας μας. Πιστεύω τι θά κάμετε γάπην καί θά τό χρησιμοποιήσετε διά μέσου το θρησκευτικο σας φύλλου. Σς εχαριστ. 

Θά θελα νά ζητήσω συγγνώμην ν πρώτοις π' λους, πού τολμ νά γράψω κάτι, ν δέν εμαι οτε γιος, οτε θεολόγος. Φαντάζομαι τι
θά μέ καταλάβουν λοι, τι τά γραφόμενά μου δέν εναι τίποτε λλο παρά νας βαθύς μου πόνος διά τήν γραμμήν καί κοσμικήν γάπην, δυστυχς, το πατέρα μας κ. θηναγόρα. πως φαίνεται, γάπησε μίαν λλην γυναίκα μοντέρνα, πού λέγεται Παπική κκλησία, διότι ρθόδοξος Μητέρα μας δέν το κάμνει καμμίαν ντύπωσι, πειδή εναι πολύ σεμνή. Ατή γάπη, πού κούσθηκε πό τήν Πόλι, βρκε πήχησι σέ πολλά...

 

παιδιά του, πού τήν ζον ες τάς πόλεις. λλωστε ατό εναι καί τό πνεμα τς ποχς μας: οκογένεια νά χάση τό ερό νόημά της πό τέτοιου εδους γάπες, πού ς σκοπόν χουν τήν διάλυσιν καί χι τήν νωσιν.

 

Μέ μία τέτοια περίπου κοσμική γάπη καί Πατριάρχης μας φθάνει στή Ρώμη. ν θά πρεπε νά δείξη γάπη πρτα σέ μας τά παιδιά του καί στή Μητέρα μας κκλησία, ατός, δυστυχς, στειλε τήν γάπη του πολύ μακριά. Τό ποτέλεσμα ταν νά ναπαύση μέν λα τά κοσμικά παιδιά, πού γαπον τόν κόσμον καί χουν τήν κοσμικήν ατήν γάπην, νά κατασκανδαλίση μως λους μς, τά τέκνα τς ρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού χουν φόβο Θεο.

Μετά λύπης μου, πό σους φιλενωτικούς χω γνωρίσει, δέν εδα νά χουν οτε ψίχα πνευματική οτε φλοιό. Ξέρουν, μως, νά μιλον γιά γάπη καί νότητα, ν ο διοι δέν εναι νωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν χουν γαπήσει.

 

Θά θελα νά παρακαλέσω θερμά λους τούς φιλενωτικούς δελφούς μας: πειδή τό θέμα τς νώσεως τν κκλησιν εναι κάτι τό πνευματικόν καί νάγκην χουμε πνευματικς γάπης, ς τό φήσουμε σέ ατούς πού γαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί εναι θεολόγοι, σάν τούς Πατέρας τς κκλησίας, καί χι νομολόγοι, πού προσφέρανε καί προσφέρουν λόκληρο τόν αυτόν τους ες τήν διακονίαν τς κκλησίας (ντί μεγάλης λαμπάδας), τούς ποίους ναψε τό πρ τς γάπης το Θεο καί χι ναπτήρας το νεωκόρου. ς γνωρίζωμεν τι δέν πάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, λλά καί πνευματικοί. πομένως, μέλλουσα ργή το Θεο δέν μπορε νά ντιμετωπισθ μέ συνεταιρισμόν μαρτωλν (διότι διπλήν ργήν θά λάβωμεν), λλά μέ μετάνοιαν καί τήρησιν τν ντολν το Κυρίου.

 

πίσης, ς γνωρίσωμεν καλά τι ρθόδοξος κκλησία μας δέν χει καμμίαν λλειψιν. Η μόνη λλειψις πού παρουσιάζεται, εναι λλειψις σοβαρν εραρχν καί Ποιμένων μέ πατερικές ρχές. Εναι λίγοι ο κλεκτοί. μως, δέν εναι νησυχητικόν. κκλησία εναι κκλησία το Χριστο καί Ατός τήν κυβερνάει. Δέν εναι Ναός, πού χτίζεται πό πέτρες, μμο καί σβέστη πό εσεβες καί καταστρέφεται μέ φωτιά βαρβάρων, λλά εναι διος Χριστός. «Καί πεσν πί τόν λίθον τοτον συνθλασθήσεται, φ' ν δ' ν πέση λικμήσει ατόν» (Ματθ. καί 44-45). Κύριος, ταν θά πρέπη, θά παρουσιάση τούς Μάρκους τούς Εγενικούς καί τούς Γρηγορίους Παλαμάδες, διά νά συγκεντρώσουν λα τά κατασκανδαλισμένα δέλφια μας, διά νά μολογήσουν τήν ρθόδοξον Πίστιν, νά στερεώσουν τήν Παράδοσιν καί νά δώσουν χαράν μεγάλην ες τήν Μητέρα μας.

 

Ες τούς καιρούς μας βλέπομεν τι πολλά πιστά τέκνα τς κκλησίας μας, μοναχοί καί λαϊκοί, χουν, δυστυχς, ποσχισθ πό ατήν, ξ ατίας τν φιλενωτικν. χω τήν γνώμην τι δέν εναι καθόλου καλόν νά ποχωριζώμεθα πό τήν κκλησίαν κάθε φορ πού θά πταίη Πατριάρχης. λλά πό μέσα, κοντά στήν Μητέρα κκλησία χει καθκον καί ποχρέωσι καθένας ν' γωνίζεται μέ τόν τρόπον του. Τό νά διακόψη τό μνημόσυνον το Πατριάρχου, νά ποσχισθ καί νά δημιουργήση δικήν του κκλησίαν καί νά ξακολουθ νά μιλ βρίζοντας τόν Πατριάρχην, ατό, νομίζω, εναι παράλογον.

 

άν διά τήν α τήν β λοξοδρόμησι τν κατά καιρούς Πατριαρχν χωριζώμεθα καί κάνωμε δικές μας κκλησίες - Θεός φυλάξει! - θά ξεπεράσωμε καί τούς Προτεστάντες κόμη. Εκολα χωρίζει κανείς καί δύσκολα πιστρέφει. Δυστυχς, χουμε πολλές «κκλησίες» στήν ποχή μας. Δημιουργήθηκαν ετε πό μεγάλες μάδες καί πό να τομο κόμη. πειδή συνέβη στό καλύβι τν (μιλ διά τά ν γί ρει συμβαίνοντα) νά πάρχη καί ναός, νόμισαν τι μπορον νά κάνουν καί δική τους νεξάρτητη κκλησία. άν ο φιλενωτικοί δίνουν τό πρτο πλγμα στήν κκλησία, ατοί, ο νωτέρω, δίνουν τό δεύτερο. ς εχηθομε νά δώση Θεός τόν φωτισμόν Του σέ λους μας καί ες τόν Πατριάρχην μας κ. θηναγόραν, διά νά γίνη πρτον νωσις ατν τν «κκλησιν», νά πραγματοποιηθ γαλήνη νάμεσα στό σκανδαλισμένο ρθόδοξο πλήρωμα, ερήνη καί γάπη μεταξύ τν ρθοδόξων νατολικν κκλησιν καί κατόπιν ς γίνη σκέψις διά τήν νωσιν μετά τν λλων «μολογιν», άν καί φ' σον ελικρινς πιθυμον νά σπασθον τό ρθόδοξον Δόγμα.

 

Θά θελα κόμη νά επ τι πάρχει καί μία τρίτη μερίδα μέσα ες τήν κκλησίαν μας. Εναι κενοι ο δελφοί, πού παραμένουν μέν πιστά τέκνα Ατς, δέν χουν μως συμφωνίαν πνευματικήν ναμεταξύ τους. σχολονται μέ τήν κριτικήν νας το λλου καί χι διά τό γενικώτερον καλόν το γνος. Παρακολουθε δέ νας τόν λλον (περισσότερον πό τόν αυτόν του) ες τό τί θά επ τί θά γράψη, διά νά τόν κτυπήση κατόπιν λύπητα. ν διος ν λεγε γραφε τό διο πράγμα, θά τό πεστήριζε καί μέ πολλές μάλιστα μαρτυρίες τς γίας Γραφς καί τν Πατέρων. Τό κακό πού γίνεται εναι μεγάλο, διότι φ' νός μέν δικε τόν πλησίον του, φ' τέρου δέ καί τόν γκρεμίζει μπροστά στά μάτια τν λλων πιστν. Πολλές φορές σπέρνει καί τήν πιστία στίς ψυχές τν δυνάτων, διότι τούς σκανδαλίζει. 

 

Δυστυχς, μερικοί πό μς χουμε παράλογες παιτήσεις πό τούς λλους. Θέλουμε ο λλοι νά χουν τόν διο μέ μς πνευματικόν χαρακτήρα. ταν κάποιος λλος δέν συμφων μέ τόν χαρακτήρα μας, δηλαδή εναι λίγον πιεικής λίγον ξύς, μέσως βγάζομε τό συμπέρασμα τι δέν εναι πνευματικός νθρωπος. λοι χρειάζονται ες τήν κκλησίαν. λοι ο Πατέρες προσέφεραν τάς πηρεσίας των ες Ατήν. Καί ο πιοι χαρακτρες καί ο αστηροί. πως διά τό σμα το νθρώπου εναι παραίτητα καί τά γλυκά καί τά ξινά καί τά πικρά κόμη ραδίκια (τό καθένα χει τίς δικές του οσίες καί βιταμίνες), τσι καί διά τό Σμα τς κκλησίας. λοι εναι παραίτητοι. νας συμπληρώνει τόν πνευματικόν χαρακτήρα το λλου καί λοι εμεθα ποχρεωμένοι νά νεχώμεθα χι μόνον τόν πνευματικόν του χαρακτήρα, λλά κόμη καί τίς δυναμίες, πού χει σάν νθρωπος.

 

Καί πάλιν ρχομαι νά ζητήσω ελικρινς συγγνώμην πό λους, διότι τόλμησα νά γράψω. γώ εμαι νας πλός μοναχός καί τό ργον μου εναι νά προσπαθ, σο μπορ, νά πεκδύωμαι τόν παλαιόν νθρωπον καί νά βοηθ τούς λλους καί τήν κκλησίαν, μέσω το Θεο διά τς προσευχς. λλ' πειδή φθασαν μέχρι τό ρημητήριό μου θλιβερές εδήσεις διά τήν γίαν ρθοδοξίαν μας, πόνεσα πολύ καί θεώρησα καλό νά γράψω ατά πού νοιωθα.

ς εχηθομε λοι νά δώση Θεός τήν χάριν Του καί καθένας μας ς βοηθήση μέ τόν τρόπον του διά τήν δόξαν τς κκλησίας μας.

 

Μέ πολύν σεβασμόν πρός λους 

Παΐσιος μοναχός

 

πηγή:  orthodoxia-ellhnismos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: