Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

26-3-2017 Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 26 Μαρτίου 2017 – αγ. Ιωάννου της Κλίμακος

 
Τ παιδιά μας στ Χριστ
Τὰ παιδιά μας στὸ Χριστὸ
Εαγγέλιον Κυριακς 26 Μαρτίου, Δ΄ Νηστειν, γ. ωάννου τς Κλίμακος (Μάρκ. θ΄ 17-31)
T καιρ κείν, νθρωπός τις προσλθε τ ησο, γονυπετν ατ κα λέγων διδάσκαλε, ­νεγκα τν υόν μου πρός σε, χοντα πνεμα ­λαλον. κα που ν ατν καταλάβ, ρήσσει ατόν, κα φρίζει κα τρίζει τος δόντας ατο, κα ξηραίνεται κα επον τος μαθητας σου να ατ κβάλωσι, κα οκ σχυσαν. δ ­­ποκριθες ατ λέγει γενε πιστος, ως πότε πρς ­­­­μς σομαι; ως πότε ­νέξο­μαι μν; φέρετε ατν πρός με. κα νεγκαν ατν πρς α­τόν. κα δν ατν εθέως τ πνεμα σπάραξεν ατόν, κα πε­­­σν π τς γς ­κυλίετο φρίζων. κα πηρώτησε τν πα­­­τέρα ατο πόσος χρό­νος στν ς τοτο γέ­γονεν ατ; δ επε παιδιόθεν. κα πολ­λάκις α­­­τν κα ες πρ βαλε κα ες δατα, να πο­­­λέσ ατόν λλ᾿ ε τι δύνασαι, βοήθησον μν ­σπλαγχνισθες φ᾿ μς. δ ησος
επεν ατ τ ε ­δύνασαι πιστεσαι, πάντα δυνατ τ πιστεύοντι. κα εθέως κρά­­­ξας πατρ το παι­­­δίου μετ δακρύων λεγε ­πιστεύω, κύριε βοήθει μου τ πιστί. δν δ ησος τι ­­­­πι­­­­συν­­­τρέχει χλος, πετίμησε τ ­πνεύματι τ καθάρτ λέ­­­γων α­­τ τ πνεμα τ λαλον κα κωφόν, γώ σοι ­πιτάσ­σω, ξ­ελ­θε ξ ατο κα μηκέτι εσέλθς ες ατόν. κα ­κρ­­ξαν κα πολλ σπαρά­ξαν ατν ξλ­θε, κα ­γένετο σε νε­­­­­κρός, στε ­πολλος λέγειν τι πέθανεν. δ ησος ­κρα­τή­σας ατν τς χει­­­­­ρς ­­­γειρεν ατόν, κα ­νέ­­στη. Κα εσελθόν­τα ατν ες οκον ο μαθητα ατο ­πηρώ­των ατν κατ᾿ δίαν, τι μες οκ ­δυνήθημεν κ­­­βαλεν ατό. κα ε­πεν α­τος το­­­το τ γένος ν οδεν ­δύναται ξ­ελθεν ε μ ν προσευχ κα νηστεί. Κα κε­θεν ξελ­θόντες πα­­ρεπορεύ­οντο δι τς Γαλιλαίας, κα οκ θελεν να τις γν δίδασκε γρ τος μαθητς ατο κα λεγεν α­­­τος τι υἱὸς το νθρώπου παραδίδοται ες χερας νθρώπων, κα ­­­­­­­­­πο­κτενοσιν ατόν, κα ποκτανθες τ τρίτ μέρ ναστή­σεται.
.
«Διδάσκαλε, νεγκα τν υόν μου πρός σε»
Τ σημεριν εαγγελικ νάγνωσμα μς παρουσιάζει μ ντονα χρώματα τ δράμα νς πατέρα. γιός του δ κα χρόνια – π παιδί – εχε κυριευθε π δαιμόνιο, τ ποο το εχε φαιρέσει τ λαλιά. Κα σν ν μν φθανε ατό, τν ριχνε σ φωτι κα σ νερό, γι ν τν θανατώσει. πατέρας πελπισμένος π ποιαδήποτε λλη βοήθεια δήγησε τν γιό του στν Κύριο κα κενος τν θεράπευσε. Ατ μς παραδειγματίζει, γι ν κάνουμε κα μες τν δια κίνηση. Διότι κα σήμερα τ παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σ μία κυριολεκτικ δαιμονοκρατούμενη κοινωνία. Μ ατ τν φορμ λοιπν ς δομε πς μπορομε ν τ δηγήσουμε στ Χριστό.
.
1. Μ τν γκαιρη κα πιμελημένη γωγ
Κύριος εχε πε κάποτε: «φετε τ παιδία κα μ κωλύετε ατ λθεν πρός με». φστε τ παιδι κα μν τ μποδίζετε ν λθουν σ᾿ μένα (Ματθ. ιθ´ [19] 14). δ πόστολος Παλος θεωροσε προσν το μαθητ του Τιμοθέου τ τι γνώριζε τ ερ γράμματα «π βρέφους» (Β´ Τιμ. γ´ 15).
Εναι λοιπν πολ σημαντικ ν δώσουμε χριστιανικ γωγ στ παιδιά μας π τν πολ μικρή τους λικία. Διότι τότε μαθαίνουν πολ εκολα κα μπιστεύονται πόλυτα τος γονες τους. Κα εναι πεγον ν τ συνδέσουμε μ τν Χριστό, πρν προλάβει κοινωνία μας ν διαφθείρει τς θες ψυχές τους.
Ν τ διδάξουμε ν κάνουν σωστ τν σταυρό τους, ν σέβονται τος ερες, ν σπάζονται ελαβικ τς ερς εκόνες· ν κκλησιάζονται κα ν κοινωνον, ργότερα κα ν ξομολογονται. Ν τος διηγούμαστε στορίες π τν γία Γραφ κα βίους γίων. Ν τ μάθουμε ν προσεύχονται· ν ποστρέφονται τ κακ κα ν γαπον τ καλό, τ θέλημα το Θεο. Ν τ διδάξουμε ν μν τ θέλουν λα δικά τους, ν νηστεύουν, ν ναγνωρίζουν τ λάθη τους, ν συγχωρον, ν συμπονον… λα ατ μως χι πιεστικά· μ πολλ γάπη κα διάκριση, μ σεβασμ στς ντοχς τς λικίας τους. πίσης θ τ δηγήσουμε στ Κατηχητικό, τ ποο χουμε εθύνη ν μ χάνουν ξαιτίας φροντιστηρίων λλων πασχολήσεων.
.
2. Μ τ παράδειγμα
γωγ μως δίνουμε πολ περισσότερο μ τ παράδειγμά μας. Τ μικρ δίως παιδι μιμονται αθόρμητα κα ντιγράφουν πιστ τς συνήθειες κα ντιδράσεις τν γονέων τους κα χι μόνο.
Ἐὰν μες δν ζομε κα δν χαιρόμαστε τ χριστιανικ ζωή, δν μπορομε ν τν μπνεύσουμε στ παιδιά μας. Πς θ μάθει τ παιδ ν κκλησιάζεται, ν δν κκλησιάζονται ο γονες του; Πς θ μάθει ν μν κατακρίνει, ν κούει τος γονες του ν κατακρίνουν; ν ζωή μας δν συμβαδίζει μ τς συμβουλές μας, τ παιδι χι μόνο δν θ τς κούσουν, λλ κα θ ντιδράσουν γι τν συνέπειά μας.
ντίθετα, δν μπορομε ν φαντασθομε πόσο ντυπώνεται μέσα τους π.χ. ελαβικ στάση το πατέρα τς μητέρας στν προσευχ κα στ λατρεία, μεταξύ τους λληλοσυγχώρηση. Τ παιδι θ γαπήσουν τν ν Χριστ ζωή, ἐὰν δον τος ελογημένους καρπούς της, τν ν Κυρί χαρ κα ερήνη, στ ζω τν γονέων τους.
.
3. Μ τν προσευχ
Θ δηγήσουμε τ παιδιά μας στ Χρι­στ κυρίως μ τν προσευχή. Κα ς γνωρίζουμε τι προσευχ τν γονέων, μάλιστα τς μητέρας, χει μεγάλη δύναμη.
Γιατί εναι ναγκαία προσευχή; Διότι π τν αυτό μας εμαστε τελείως νεπαρκες γι ν μορφώσουμε τν Χριστ στς καρδις τν παιδιν μας. Μ τν προσευχ θ βάλουμε τ δύσ­κολο ατ ργο στ χέρια το Θεο. Θ ζητήσουμε τν θεο φωτισμ γι μς κα γι κενα. Θ παρακαλέσουμε ν τ προστατεύει π τος πολλος κα μεγάλους πειρασμος στος ποίους κτίθενται στν ποχή μας.
προσευχ εναι τ μόνο πλο το γονιο πο χει ντιδραστικ κα παναστατημένο παιδί. Εναι γνωστ ρήση: «ν δν μπορετε ν μιλήσετε στ παιδιά σας γι τν Θεό, μιλστε στ Θε γι τ παιδιά σας». Θ παρακαλέσουμε τ Πνεμα τ γιο ν διορθώσει τ τυχν δικά μας λάθη, ν μαλακώσει τς καρδιές τους, ν τ φυλάξει π νεπανόρθωτες πτώσεις, ν νεργήσει μυστικ μέσα τους τν καλ μεταστροφή. προσευχ εναι φς, καταφυγή, παρηγοριά, δύναμη.
***
πολυτιμότερη κληρονομι πο ­χου­με ν φήσουμε στ παιδιά μας εναι χριστιανικ πίστη κα ζωή, ν γαπήσουν τν Χριστό, ν συνδεθον μαζί Του. Δίνοντας στ παιδιά μας τν Χριστό, τος δίνουμε τ πάντα. Γι᾿ ατ ξίζει κάθε κόπος κα κάθε θυσία στ χριστιανικ γωγή τους. Ν δώσει σ λους μας Θες τ μεγάλη χαρ ν βλέπουμε τ βλαστάρια μας ν βαδίζουν σταθερ στ δρόμο το Θεο, στ δρόμο το γιασμο κα τς σωτηρίας.
.
.
βραάμ κα ο δύο παγγελίες
Ὁ Ἀβραάμ καὶ οἱ δύο ἐπαγγελίεςπόστολος Κυριακς 26 Μαρτίου, Δ΄ Νηστειν, γίου ωάννου τς Κλίμακος (βρ. ς΄ 13-20)
δελφοί, τ βραμ παγγειλάμενος Θεός, πε κατ᾿ οδενς εχε μείζονος μόσαι, μοσε καθ᾿ αυτο, λέγων· μν ελογν ελογήσω σε κα πληθύνων πληθυν σε· κα οτω μακροθυμήσας πέτυχε τς παγγελίας. νθρωποι μν γρ κατ το μείζονος μνύουσι, κα πάσης ατος ντιλογίας πέρας ες βεβαίωσιν ρκος· ν περισσότερον βουλόμενος Θες πιδεξαι τος κληρονόμοις τς παγγελίας τ μετάθετον τς βουλς ατο, μεσίτευσεν ρκ, να δι δύο πραγμάτων μεταθέτων, ν ος δύνατον ψεύσασθαι Θεόν, σχυρν παράκλησιν χωμεν ο καταφυγόντες κρατσαι τς προκειμένης λπίδος· ν ς γκυραν χομεν τς ψυχς σφαλ τε κα βεβαίαν κα εσερχομένην ες τ σώτερον το καταπετάσματος, που πρόδρομος πρ μν εσλθεν ησος, κατ τν τάξιν Μελχισεδέκ, ρχιερες γενόμενος ες τν αἰῶνα.
.
1. Ο ποσχέσεις το Θεο
Τ ποστολικ νάγνωσμα μς μεταφέρει στ συγκλονιστικ κείνη στιγμ πο Θες στν Παλαι Διαθήκη δωσε τς μεγάλες ποσχέσεις του στν βραμ κα το επε: Θ σ ελογήσω πλούσια­ κα θ σο δώσω πάρα πολλος πογό­νους. Κα βραμ φο περίμενε πο­μονετικ πάρα πολλ χρόνια, πέτυχε τν κπλήρωση τς ελογίας πο το πο­σχέθηκε Θεός. πέκτησε δηλαδ παιδ π τ Σάρρα, τν σαάκ. Κι π' ατν πληθύνθηκαν ο πόγονοί του σ μεγάλο θνος. Γι ν τν βεβαιώσει μως Θες γι' ατς τς παγγελίες, δωσε ρκο τι θ τς πραγματοποιήσει. Κι πειδ δν πρχε τίποτε μεγαλύτερο στ ποο ν ρκισθε, ρκίσθηκε στν αυτό του.
βραμ λοιπν δέχθηκε νορκη ­­πό­σχεση το Θεο. Τν ποδέχθηκε, τν πί­­­­­­στεψε, λλ πραγματοποίηση δν ­­βλε­πε! Πόσα χρόνια περίμενε; Πόσες φο­­ρς δοκιμάστηκε πίστη του; Το μίλησε­ Θε­­ς γι πογόνους, κι ατς εχε μία γυ­­ναίκα στείρα. Το επε γι μεγάλο ­θνος πο θ δημιουργοσε, κι ατς γέ­­­ρασε κα παιδ δν εχε π τ Σάρρα!­ λα φαίνον­ταν ντίξοα, ντίθετα μ τν πόσχεση το Θεο! λα μοιαζαν ο­το­πικ κα ­­­­­-
πραγματοποίητα.
βρα­μ μως δν ­­­χασε τν πίστη του. Κι ­­­­ταν χάθηκε κάθε λ­­πίδα, τότε λθε ­­­­πάντηση το Θεο.
Τί χει ν πε ατ γι μς; χει ν πε τι Θες δν ναιρε τς ποσχέσεις του. Δν τς λλάζει. Μς φήνει μως ν περιμένουμε κα ν δοκιμαζόμαστε. Ατ περίοδος τς προσμονς βέβαια μς φαίνεται συχν πς εναι να μαρτύριο. Ζητομε π τν Θε ν φέρει στ ζωή μας ατ πο ποθομε, κι ντ γι πάντηση κάποιες φορς τ πράγματα γίνονται χειρότερα. Γιατί ραγε; Διότι κατ τν περίοδο τς προσμονς ξα­γιαζόμαστε, ξαγνιζόμαστε, πλουτίζουμε σ ρετές. Μαθαίνουμε ν ξαρτιό­μαστε π τν Θεό. Μαθαίνουμε στν πράξη τί θ πε πίστη κα δοκιμασία. Κάποτε φαί­­­νεται τι Θες ργε πολύ, κι μες κου­­ραζόμαστε. σο μως περισσότερο ρ­­γε Θεός, τόσο μεγαλύτερες ελογί­ες­ μς τοιμάζει. ρκε μες ν πιστεύ­ου­με, ν λπίζουμε, ν περιμένουμε, ν ­προσευχόμαστε.
.
2. λπίδα μας
θεος Παλος στ συνέχεια μς λέει τι ο ποσχέσεις το Θεο δν δόθηκαν μόνο στν βραμ κα στος πογόνους του, τος σραηλίτες, λλ κα στν νέο σραήλ, σ' λους δηλαδ τος Χριστιανούς. Κληρονόμοι τς ποσχέσεως το Θεο ταν γι τ πίγεια λας το σρα­ήλ, μως γι τ πουράνια κα τ α­ώ­­νια νέος σραήλ, κκλησία το Χρι­­­στο. Σ' λους λοιπν τος πιστος πο θ κλη­ρονομήσουν τς θεες παγγελίες Θε­ς θελε ν δείξει καθαρ κα μ μεγα­λύτερη βεβαιότητα τι ταν μετάκλη­τη πόφασή του ν κτελέσει ­σα πο­σχέθηκε. τσι στε λοι ο πιστο ν ­­­­χουμε μεγάλη νθάρρυνση γι ν κρα­τομε τν λπίδα πο βρίσκεται μπρο­στά μας. Ατν τν λπίδα ­­­πόστο­λος Παλος τν παρομοιάζει μ ­­­γκυρα τς ψυχς μας. Κα λέει τι ατ μς σφαλίζει π τος πνευματικος κινδύνους πειδ εναι μετακίνητη. Κι α­τ διότι δν γκυροβολε στ θάλασ­σα λλ στν ορανό, στ για τν γί­­­ων· κε στ θρόνο το Θεο, που μπκε Κύριός μας πρν π μς κα γι χά­­ρη μας ς πρόδρομος, γι ν μς νοίξει τ δρόμο κα ν μς τοιμάσει τόπο. Κι τσι ναδείχθηκε ρχιερέας αώνιος κατ τν τάξη το Μελχισεδέκ.
Πόσο παραστατική, λήθεια, εναι ε­­­κόνα πο μς παρουσιάζει δ πό­στολος Πα­λος! Παρομοιάζει τν λπίδα μας πρς τν Κύριο μ μία γκυ­ρα. Μι γκυρα ­­­­μως πο δν βυθίζεται στν πυθμένα κά­­ποιας θάλασσας λλ στ ε­­ρότερο μέ­­­­ρος το σύμπαντος, στν ο­ρανό, στ πουράνια για τν γίων, στ θρό­­­­­­­νο το Θεο. Κι μες δοιπόροι κα ο­­ρα­νοδρόμοι, πορευόμαστε καθη­με­ρι­ν μ τ πλοο τς ζως μας κα ­­­ρα­ματιζόμαστε τν προορισμό μας. Ο τρι­­κυμίες πολλές, ο νεμοθύελλες, ο πει­ρασμοί. Τ κύματα ρμητικ παλεύ­ουν ν μς φανί­σουν, ν μς δηγήσουν στ ναυάγιο ατς τς ζως κα στ σκο­τάδι τς λλης. αώ­νιος χ­θρός μας καιροφυλακτε ν βουλιά­ξει τ πλοιά­ριο τς ζως μας. Κι μες παλεύουμε,­ ντιστεκό­μαστε, προχωρομε. Δν πογοη­τευ­όμα­στε. Διότι μπορε ν μν χου­με φτάσει κόμη στν προορισμό μας, ­χου­με ­­­μως κε κάτι δικό μας. χουμε κε γκυροβολημένη τν λπί­δα μας. Γύρω μας λα μς πογοητεύουν, ο νθρωποι, ο καταστάσεις, ο πειρα­σμοί, ο δυσκολίες.­ λα μς πελπίζουν κα θέλουν ν μς κάνουν ν λιγοψυ­χο­­με. μες μως ο πιστοί, λέει πό­στολος Πα­λος, δν πρέ­πει ν χάνουμε τν λ­πίδα μας. Διότι­ λη μας τ ζω κα τν λπίδα μας τν χουμε μπιστευθε στν Κύριό μας. Α­τς κρατ γερ στ παντο­δύναμα χέ­­ρια του τν γκυρα τς λπίδος μας. Α­τς ε­ναι δια λπίδα μας, προσδοκία μας, ατς εναι χαρά μας κα ζωή μας. Μν τ ξεχνμε ατ ποτέ. Ατς μό­­νο μς πομένει στ ταξίδι τς ζως μετακί­νητος σύντροφος κα συμπαραστάτης.
 
πηγή: ο Σωτήρ
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: