Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

23-2-2017 Ὁ Θεὸς δὲν νυστάζει ποτὲ Ψαλ. ΡΚ΄ (120) 3-5

ῼΔΗ ΤΩΝ ΑΝΑΒΑΘΜΩΝ: 6. Ὁ Θεὸς δὲν νυστάζει ποτὲ Ψαλ. ΡΚ΄ (120) 3-5



λόγος το Θεο, πως τν κφράζει ερς Ψαλμωδός, παιτε π τν καθένα μας πολλ προσοχή, ζλο κα προθυμία. πειδ ο εσεβες ουδαοι θυμήθηκαν κα μολόγησαν τι βοήθειά τους θ λθει μόνο π τν παντοδύναμο Κύριο, ερς Ψαλμωδς παρακινε κα συμβουλεύει: «Μ δης ες σάλον τν πόδα σου, μηδ νυστάξ φυλάσσων σε» (Ψαλ. ρκ΄ [120] 3). Μν φήσεις, ψυχή μου, ν σαλευθε τ πόδι σου. Μν μπες σ πειρασμ κα φήσεις τ θέλησή σου ν γλιστρήσει κα ν ξεστρατίσει στ κακό, γι ν μ νυστάξει κα Ατς πο σ φυλάει. «Ἐὰν θέλεις», σχολιάζει ερς Χρυσόστομος, «ν πολαύσεις τ βοήθεια πο ζητες, πρόσ­φερε κα σύ, τν κ μέρους σου προσπάθεια. Πρόσεξε ν μν παρατραπες, ν μ σκανδαλισθες, ν μ βάλεις τν αυτό σου σ πειρασμό, κα τότε θ χεις τν Θε ν σο δίνει χέρι βοηθείας, ν μ σ γκαταλείπει, ν μ σ φήνει»1.

στε πρέπει ν προσφέρουμε κα ­μες τ δικά μας, ατ θέλει κα Θεός. «Μπορε», συμπληρώνει χρυσ γλώσσα, «ν εναι μικρ κα πτωχικά, πρέπει μως ν τ προσφέρουμε χωρς ν μένουμε ργοί, οτε κοιμώμενοι κα ροχαλίζοντες πλαγιασμένοι. ντίθετα, πρέπει ν νεργήσουμε κα ν νδιαφερθομε μ ζλο γι τ σωτηρία μας».
«Τ ρητν τοτο», σχολιάζει σιος Νικόδημος γιορείτης, «εναι διον φιλαδελφίας, δηλαδ τ ν παρακαλ κάθε νας τν Θεν δι τν λλον δελφόν του. Μ δώσς, λέγει, σύ, δελφέ μου, ες παρατροπν κα κρημνισμν τ ποδάρι τς ψυχς σου, μηδ φήσς τν σην στράταν, ποία εναι ρετή, δι ν μ νυστάξ κα Θες πο σ φυλάττει, κα σ στερήσ τς Χάριτος κα πισκοπς Του. Καί, πειδ σ γλίστρησες π τν προσεξίαν σου ες τν μαρτίαν, φοβο μήπως μελήσ πλέον Θες ες τ ν σ φυλάττ»2.
ν λοιπν πορευόμαστε μ προσ­οχ κα γρυπνο τ βλέμμα τς ψυχς μας κα δν βάζουμε σ κίνδυνο τν αυτό μας, τότε «δο ο νυστάξει οδ πνώσει φυλάσσων τν σραήλ» (στίχ. 4). Ναί· δν θ νυστάξει, οτε θ κοιμηθε Θεός, πο π αἰῶνες εναι γρυπνος φύλακας κα προστάτης το σραήλ. κφραση ατ γι τν Κύριο εναι βέ­βαι­α νθρωποπαθής. Θέλει ν τονίσει μ τρόπο ζωηρ τν προστασία τς θείας Προνοίας στν νθρωπο πο βαδίζει μ προσ­­οχ τν δρόμο τς ζως του. Εναι δ πολ χαρακτηριστικ τι τ ρμα «φυλάσσω» παναλαμβάνεται ξι φορς στ δεύτερο μέρος το Ψαλμο ατο! Κα ατ γι ν πογραμμίσει τι Θες εναι γρυπνος φύλακας κα προστάτης το λαο Του, φόσον βέβαια κα λας πορεύεται κατ τ γιο θέλημά Του.
ταν λοιπν προσφέρουμε τ δικά μας, κολουθε κα βοήθεια το Θεο. μως στίχος ατς μς διδάσκει κα κάτι λλο: τι, κα ν κόμη προσφέρουμε τ δικά μας, χουμε κα τότε νάγκη τς βοηθείας το Θεο, στε ν μένουμε σφαλες κα μετακίνητοι στν γιο δρόμο Του.
Κα Κύριος χι μόνο δν θ μς γκαταλείψει κα δν θ μς φήσει ρημους κα προστάτευτους, ν μες προσέχουμε στ ζωή μας, λλ κα θ μς φυλάξει. Θ πορεύεται προσ­τατευτικ στ δεξιά μας κα θ μς σκεπάζει (στίχ. 5). Διδάσκει ερς Χρυσόστομος: «Βλέπεις πς κα δ πιθυμε ν εσαι δραστήριος; Μιλώντας μεταφορικ παίρνει παράδειγμα π κείνους πο στέκονται σ παράταξη μάχης κα λέγει τι θ σταθε στ δεξιά σου, στε ν εσαι δούλωτος, δραστήριος, δυνατός, κυρίαρχος, κανς ν στήσεις τρόπαιο κα ν ποσπάσεις τ νίκη, φο μάλιστα γι’ ατν κάνουμε τ πάντα. Δν θ σο εναι δ μόνο συμπαραστάτης σύμμαχος, λλ κα προστασία κα φρουρά»3.
ξ φορμς τν νωτέρω διδάσκει είμνηστος Παν. Ν. Τρεμπέλας: Εναι δυνατν νθρωποι ν παραμείνουν γρυπνοι πάνω π μς; Εναι φυσικς δύνατον. πνος εναι νάγκη το σώματος π τς πι πείγουσες. Κα ργανισμός μας δν ναλαμβάνει δυνάμεις μετ τος κόπους τς μέρας, ἐὰν δν το δοθε νάπαυση κατ τ νύχτα. Θες μως δν κοιμται, οτε νυστάζει ποτέ. Δν κουράζεται ποτ Κύριος κα δν κυριεύεται ποτ οτε π τν λάχιστη ρεξη γι νάπαυση κα πνο. Εναι λοιπν πανίσχυρος βοηθός, λλ κα γρυπνος κα νύστακτος φρουρς το νθρώπου ποος χει τν λπίδα του σ’ Ατόν (...). ξάλλου μόνος Θες εναι πανταχο παρών. Μόνος Ατς μπορε ν βρίσκεται φύλακας κα σκεπαστς παντοτινς στ δεξι λων τν πλασμάτων Του. Ἐὰν θ Τν χω γ ες τ δεξιά μου, ατ δν θ Τν μποδίζει ν εναι παρν κα στ δεξι καθενς π τος μοίους μου· στ δεξι καθενς π τ δισεκατομμύρια τν κατοίκων τς γς4.
Προσοχ λοιπν στ ζωή μας, γι ν χουμε βοηθό, σύμμαχο, φρουρ κα προστάτη τν παντοδύναμο κα πάντα γρυπνο Κύριο κα Σωτήρα μας.

1. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Ες τν ρκ΄ [120] Ψαλ., PG 55, 345.
2. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ρμηνεία ες τος Ψαλμούς, τόμ. Γ΄, κδ. ρθ. Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1983, σελ. 325.
3. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, .π., PG 55, 346.
4. ΠΑΝ. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Παλαι Διαθήκη μετ συντόμου ρμηνείας, τόμ. 10, κδ. « Σωτήρ», θναι 20025, σελ. 514.
 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια: