Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

18-2-2017 Πορεία σὲ δίσεκτους καιροὺς


Πορεία σὲ δίσεκτους καιροὺςΚάποτε σκοτεινιάζει ορανός. Κατάμαυρα σύννεφα σκεπάζουν τν λιο. Τ νύχτα τ σκοτάδι γίνεται ψηλαφητό. Σβήνουν τ᾿ στέρια, χάνεται ορανός. Σ παλαιότερους καιρος πο δν πρχαν πυξίδες κα λλα σύγχρονα ργανα, τ πλοα χαναν τν προ­­σανατολισμό τους, παραδίδονταν στ βία τν κυμάτων.
τσι εναι ζω το νθρώπου. Κάποτε βαραίνει μολύβι ορανός. Χάνει τν ρίζοντα ψυχή, θαλασσοδέρνεται βοήθητη.
Κατ καιρος σκοτεινι ποκτάει ε­ρύτερες διαστάσεις. Πνίγονται σ᾿ α­τν λαο κα θνη. Πελαγοδρομον σ χαρτογράφητα νερά.
Τέτοια εναι ποχή μας. χασε τν δρόμο της, τν προσανατολισμό της. γ­­κατέλειψε τν προορισμό της. Μς στ δική της σύγχυση θαλασσοπνίγον­ται τ πλήθη τν πολλν νθρώπων. Κα πορία ξεχειλίζει ναπάντητη, βασανιστική: Πο πμε; Τί μς περιμένει ­­ραγε αριο; Τυραννικ ρωτήματα, ­γωνία «ποψυχόντων νθρώπων π φόβου κα προσδοκίας τν περχομένων τ οκουμέν» (Λουκ. κα΄ [21] 26).
Κάθε μέρα πο περνάει, πυκνώνει πι πολ τ δη πέρπυκνο σκοτάδι. Κάθε μέρα πο ρχεται, σέρνει μαζί της σήκωτο φορτίο στενοχωρίας, νασφάλειας, φόβου κα γωνίας.
Κάθε μέρα βυθίζει λο κα πι βαθι στ διαφθορ τν δη διεφθαρμένο πλα­­νήτη. πλώνει τν παρανομία παν­το, εσάγει τν μαρτία μέχρι τ μεδούλι κόμη κα τν πολ μικρν παιδιν. Παραδίδει στ σαρκολατρία μικρος κα μεγάλους, νδρες κα γυνακες, πλούσιους κα φτωχούς. Διαλύει τν οκογένεια, ποσαθρώνει τν κοινωνία, παραλύει τ θνη, πολτοποιε τος λαούς, τος ποδουλώνει σ παρ φύσιν νομολόγητα πάθη, νομιμοποιε τς πι φρικτς διαστροφς, ξανδραποδίζει τ παιδιά, τ παραδίδει νήμπορα στ νύχια τν μπόρων ναρκωτικν, τν συμμοριν trafficking (διακινητν πορνείας), τ πνίγει στ βορκο τν πι ασχρν δονν.
ν ταν πόλεμος, ο νθρωποι θ ­πιαναν τ πλα, τ ρχηγεο θ κήρυττε γενικ πιστράτευση, στρατς θ ­σπευδε στ σύνορα. ν ταν…
λλ εναι!
Πόλεμος εναι. Πόλεμος «πρς τς ρχάς, πρς τς ξουσίας, πρς τος κο­­σμοκράτορας το σκότους το α­­νος τούτου, πρς τ πνευματικ τς πο­νηρίας ν τος πουρανίοις»· ε­ναι πό­λεμος μ τ δι­α­βο­λι­κ τάγ­μα­τα, μ τος κο­σμο­κρά­το­ρες πο ­ξου­σι­ά­ζουν τ πλήθη τν ν­θρώ­πων, τν βυθισμένων στ πνευματικ σκο­τά­δι το κόσμου τούτου. Πόλεμος μ τ πονηρ πνεύματα πο κα­τοι­κον νάμεσα στ γ κα στν ορανό (φ. ς΄ 12).
Εναι πόλεμος μφιβολιν, πόλεμος λογισμν, πόλεμος παθν. Κα δύναμος νθρωπος παλεύει μ τ κύματα καταμεσς το κεανο. Ο λιγόπιστοι τ χάνουν, μφιταλαντεύονται, ναρωτιονται μήπως πρέπει κι ατο ν συμβιβαστον.
μως…
δεύοντας ο πιστο σ τέτοια κρίσιμη καμπ τς στορίας κα ρχόμενοι ντιμέτωποι μ τος μέτρητους πειρασμούς της, φείλουμε ν μ λησμονομε ποτ δύο βασικότατες λήθειες, γι ν κρατομε σταθερ κα ταλάντευτη τν κατεύθυνση το πλοίου τς ζως μας.
πρώτη εναι καίρια λήθεια τι κύριος τς στορίας κα κυβερνήτης το κόσμου εναι Κύριος τν κυριευόν­των, Δημιουργς κα ξουσιαστς τν πάν­των: «Τ πάντα δι' ατο κα ες ατν κτισται· κα ατός στι πρ πάντων, κα τ πάντα ν ατ συνέστηκε»· ­λα δι­α­μέ­σου Α­το κα γι᾿ Α­τν ­χουν δημιουργηθε. Κι Α­τς ­πάρ­χει πρν ­π᾿ ­λα, κα ­λα ­π᾿ Α­τν συγ­κρα­το­ν­ται κα δι­α­τη­ρον­ται στν ­παρ­ξη (Κολ. α΄ 16, 17).
φείλουμε δηλαδ ν θυμόμαστε πάν­­τα τι χι μόνο ο νθρωποι, λλ κόμη κα τ σπουργιτάκια βρίσκονται μέσα στν πρόνοια κα τ φροντίδα το Θεο κα οτε να π ατ δν πέφτει στ γ χωρς τ θέλημά Του.
δεύτερη λήθεια πο πίσης πρέπει ν κρατμε ζωνταν μέσα μας εναι τ τι χει ξία ν μένει κανες πιστς κα ν ζε σύμφωνα μ τ θέλημα το Θεο σ᾿ ατς τς κρίσιμες περιστάσεις. στρατιώτης δοκιμάζεται στν πόλε­­μο, μαθητς στς ξετάσεις, θλητς στος γνες κα πιστς στος δίσεκτους καιρος τν μεγάλων πειρασμν.
Λοιπόν, τώρα εναι ρα τς μεγάλης μάχης. Εναι προνόμιο ν ζομε σ᾿ α­τος τος καιρος τς μεγάλης ποστασίας. Ν δίνουμε τ μαρτυρία μας σ᾿ α­τούς. Ν βεβαιώνουμε μ τν τρόπο τς ζως μας τν λήθεια το Εαγγελίου μέσα στ διάχυτο σατανικ ψεδος.
Εναι προνόμιο ν κρατμε ψωμένη τ σημαία τς ρθοδοξίας τώρα, γι ν χαρομε κα τν ρχόμενο θρίαμβό της, τν πικράτησή της σ λο τν κόσμο αριο!

Προβολή άρθρου...

Δεν υπάρχουν σχόλια: