Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

7-12-2016 Δεκέμβριος πια...

 
του π. Κωνσταντίνου ΚαλλιανούΔιάβηκε κα πάλι καιρς κι φτασε μνας τς τρυφερότητας κα τς στοργς, τς νοσταλγίας κα τς εαισθησίας. Δεκέμβριος. μήνας πο στολίζεται μ τόσες γιορτές, μ τς θαυμασιες κενες το Δωδεκαημέρου Γιορτές, που χαρμολύπη σεφανώνει τν ψυχή. Γιατ τς μέρες ατς τς ζε κανες μέσα π κορυφαα Γεγονότα, πως κενο τς το Χριστο Γεννήσεως: μις γιορτς πο νέχει στν πυρήνα της δύο τινα. Τ πρτο τ συνάντηση το νθρώπου μ τ Θεό, τν λιο τς Δικαιοσύνης, πως θ επωθε παρακάτω, κα τ δεύτερο τν πρόσπάθεια λων μας ν πιστρέψουμε: στν παιδική μας λικία, χι γιατ πιθυμομε ν ξαναγίνουμε παιδιά, λλ᾿ πειδ μς συγκινε τόσο κείνη θωότητα πο χάσαμε στ διαδρομή. π τ παιδικά μας τ χρόνια, σαμε τ χρόνια τς νηλικίωσης κα τν γερατειν.

Δεκέμβριος πιά. Ε
σόδευσε κι ατς, στε ν μς προετοιμάσει γι τς Γιορτάδες πο ρχονται. Κι ατό, γι ν᾿ νασάνει ψυχ εωδία θεϊκή, ν χαμογελάσει τ σπίτι τ στολισμένο κα φρεσκοσυγυρισμένο, στε ν πε ποιητής,

«Κοιτάχτε,
που βοσκε νοστιά, χοροπηδάει μι πλάση
ζωντανεμένη στς χαρς γιορταστικς βλαστήσεως» (Τ.Κ. Παπατσώνης)

μως Δεκέμβριος, πο ρχίζει μ Γιορτς χαρισματικές, πως το γίου Νικολάου, πο μς διδάσκει τν πραότητα, το γίου Σπυρίδωνος, ποος «γγέλους εχε συλλειτουργούντας», ο Τρες Παδες μ τν ταλάντευτο Πίστη τους, ο Προπάτορες το Κυρίου ησο, πο φωτίζουν τ δρόμο μας, πως ο δικοί μας προπάτορες, λοι ατο κα σοι λλοι προετοιμαζουν τν πνευματικ τν Τράπεζα τν το Χριστο Γεννν. Στν ποία λοι μας εμαστε κεκλημένοι, μως...Ατ τ ζήτημα μως εναι πο μς πωθε, στε ν μβιώσουμε τ πέροχο Γεγονς τς Γιορτς, γιατ παρασυρόμενοι π ποικίλους περισπασμος κι π τ πνεμα το Κόσμου τούτου, πεμπολομε τ ληθιν τ νόημα τν μερν κα προσπαθομε ν συντονιστομε μ τ τ θ μς προσφέρει γορ κι κατανάλωση, στε ν ξασφαλίσουμε να πρόχειρο γιορταστικ κλίμα, στολισμένο μ πολύχρωμα φτα, μ διάκοσμο ξαιρετικό, μως δίχως τ θαλπωρ κείνη, ποία θ καταφέρει ν καταθέσει στν ψυχ τν ερήνη, πο δαψιλς προσφέρει Θες τς Ερήνης κα Πατρ οκτιρμν. Γιατ ταν τ χρόνια πο διαβαίνουν δν πενδυθον σωστ μ γνήσιο γιοπνευματικ εσόδημα, δηλαδ μ τν ερήνη το Θεο πο δηγε στν γιότητα κα τ Χάρη, τότε  τίποτε δν φελε καί, κυρίως, δν ψυχωφελε.

Δεκέμβριος πιά... Μ
τ Νικολοβάρβαρα, μ τ προέορτιο κλίμα πο θωπευει τρυφερ τν ψυχή, μ τ συνέχεια το Σαρανταημέρου, λλ κα μ τ στολισμό, σπιτιν δρόμων καταστηματων, κόμα κα τν πλατειν κάποιων ναν. Στολίδια, φτα κα διάκοσμος, πο συγκινον τέρπουν λλ κα συνάμα διδάσκουν. Ναί, διδάσκουν ταν λ᾿ ατ τ δες π τν λλη τους ψη: τ σωτηριολογική. πειδ χρειάζεται πάντα ν ρευνομε τ πράγματα, γι ν κερδίζουμε κάτι π τν παρουσία τους. τσι εναι πολ εκολο πίσω π τ στολισμ κα τν διάκοσμο ν ναζητήσουμε τν δικό μας στόλισμό, κνο δηλα. τό, «λάμπρυνόν μου τν στολ τς ψυχς...». ν, λοιπόν, τ ψυχα πράγματα στολίζονται μ τόση πιμέλεια κα χάρη, ποιός λόγος ν μ στολιστε ψυχή μας;

Τ
διο μπορομε ν προσέξουμε κα στ φωτισμό πο κυριαρχε ντονος ατς τς μέρες. Πάντο φτα, μικρ κα μεγάλα, κάθε εδους κα χρωματισμο. Κα μονάχα κενο «τ φς τ τς γνώσεως»δν ναζητομε, πο νέτειλε μ τ Γέννησή Του. σως, μαθημένοι π λλα φτα, φτα το συρμο κα το κόσμου, παρασυρόμαστε κι διαφορομε, γι μιν κόμη χρονιά, γι τ «φς τ τς γνώσεως», πο δαψιλς μς προσφέρει κκλησία. Φς, πο πρόλαβαν κι λαβαν «Μαγοι κα ποιμένες»,πο «λθον προσκυνσαι, Χριστν τν γεννηθέντα ν Βηθλεμ τ πόλει».

Κα
τ ρώτημα πομένει μετέωρο πάνω μας: Μήπως, γι μιν κόμα χρονι Τν μπάιξουμε, πότε μ τν πουσία μας πό τ Μ. Δεπνο πότε μ διαφορία μας;


Προβολή άρθρου...

Δεν υπάρχουν σχόλια: