Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Ἡ καθιέρωση τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων (Ὁμιλία Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

 
 

1. Τά γεγονότα κενα πού ποτελοσαν στό παρελθόν ντικείμενο γωνιώδους στοχασμο γιά τούς πατριάρχες, καί ο προφτες τά προφήτευαν, καί ο εσεβες πιθυμοσαν νά τά δον, παληθεύτηκαν καί πραγματοποιήθηκαν σήμερα· Θεός –δηλαδή- παρουσιάστηκε στή γ μέ νθρώπινο σμα καί συναναστράφηκε μέ τούς νθρώπους.
ς χαιρόμαστε, λοιπόν, καί ς πανηγυρίζουμε μέ γαλλίαση γαπητοί μου. Γιατί, ν ωάννης ( Πρόδρομος) πού βρισκόταν στήν κοιλιά τς μητέρας του, νασκίρτησε ταν Μαρία πισκέφτηκε τήν λισάβετ, πολύ περισσότερο μες, πού εδαμε χι τή Μαρία, λλά τόν διο τό Σωτρα μας πού γεννήθηκε σήμερα, πρέπει νά σκιρτμε καί νά πανηγυρίζουμε, νά νιώθουμε θαυμασμό καί κατάπληξη γιά τήν σύλληπτη οκονομία (σχέδιο) το Θεο πού περβαίνει κάθε (νθρώπινο) λογισμό. Γιατί σκέψου, πόσο σπουδαο εναι νά βλέπεις τόν λιο νά κατεβαίνει π᾿ τόν ορανό καί νά βαδίζει πάνω στή γ, καί πό κε νά στέλνει τίς κτίνες Του σέ λα τά δημιουργήματα. Καί ν θά προκαλοσε κπληξη σ᾿ λους κείνους πού θά βλεπαν νά συμβαίνει ατό μέ τόν ασθητόλιο, σκέψου, σέ παρακαλ, καί συλλογίσου τώρα, πόσο μεγαλειδες εναι νά βλέπουμε τόν λιο τς δικαιοσύνης νά ποστέλλει πό τό νθρώπινο σμα Του τίς κτίνες Του καί νά φωτίζει τίς ψυχές μας.
πό καιρό κι γώ πιθυμοσα νά μάθω γιά τήν μέρα ατή (τς Γεννήσεως το Χριστο). Και χι νά τή μάθω μόνο γώ, λλά μαζί μέ πολλούς νθρώπους. Καί εχόμουν πάντοτε νά εναι τόσο γεμάτος τόπος τς συγκεντρώσεως, πως τόν βλέπουμε νά εναι ατή τή στιγμή. πιθυμία μου, λοιπόν, κπληρώθηκε καί πραγματοποιήθηκε. Καί ν δέν πέρασαν οτε δέκα χρόνια πό τότε πού πληροφορηθήκαμε καί γινε γνωστή σ᾿ μς μέρα ατή, μως γινε μέ τό δικό σας ζλο τόσο σπουδαία, σάν νά μς παραδόθηκε πό τό Θεό πρίν πό πολλά χρόνια. Γιαυτό καί δέν θά σφαλε κανείς ν τήν νόμαζε καί νέα καί παλαιά μαζί. Νέα, γιατί πρίν πό λίγο τή γνωρίσαμε, παλαιά καί ρχαία, γιατί γινε γρήγορα συνομήλικη μέ τίς πιό παλαιές, κι φτασε στήν δια λικία μ᾿ κενες. πως, δηλαδή, τά χυμώδη καί καρποφόρα φυτά ναπτύσσονται καί καρποφορον σέ πολύ μικρό χρονικό διάστημα π᾿ τή στιγμή πού θά φυτευθον, τσι καί μέρα ( ορτή) ατή, πού ταν γνωστή στούς χριστιανούς τς Δύσης πό παλαιά, καί σέ μς γινε γνωστή τώρα κι χι πρίν πό πολλά χρόνια, τόσο γρήγορα διαδόθηκε καί καρποφόρησε, σο μπορετε νά δετε τώρα, πού γέμισε αλόγυρος καί κκλησία εναι σφυκτικά γεμάτη πό τό πλθος τν συγκεντρωθέντων. Τήν μοιβή, λοιπόν, τήν ντάξια πρός τό μεγάλο νδιαφέρον σας, νά τήν περιμένετε πό τό Χριστό, πού σήμερα γεννήθηκε ς νθρωπος. κενος θά σς μείψει πωσδήποτε γιά τήν προθυμία σας ατή. Γιατί γάπη καί τό νδιαφέρον σας γιά τούτη τήν (όρτιο) μέρα εναι πολύ μεγάλη πόδειξη τς γάπης πού νιώθετε γιά τόν γεννηθέντα (Χριστό). ν πρέπει μως κι μες ο συνάνθρωποί σας κάτι νά προσφέρουμε, θά προσφέρουμε ,τι μπορομε, μλλον σα πιτρέψει χάρη το Θεο νά πομε γιά τή δική σας φέλεια.
Τί
πιθυμετε λοιπόν ν᾿ κούσετε σήμερα; Μά τί λλο παρά γιά τήν μέρα ατή πού ορτάζουμε. Γιατί γνωρίζω καλά, τι κόμη καί σήμερα πολλοί λογομαχον μεταξύ τους, καί λλοι μέν κατακρίνουν, λλοι δέ ποστηρίζουν τήν ορτή ατή. Καί γίνεται παντο πολλή συζήτηση γιά τήν μέρα ατή, καί λλοι τήν κατηγορον τι εναι καινούρια καί πρόσφατη καί θεσπίστηκε τώρα τελευταα, ν λλοι τήν περασπίζονται τι εναι παλαιά καί ρχαιότατη, φο δη ο προφτες προφήτευσαν τή γέννηση το Χριστο καί πό πολλά χρόνια ταν γνωστή καί σπουδαία γιά σους κατοικον πό τή Θράκη μέχρι τά Γάδειρα.
μπρός, λοιπόν, ς μιλήσουμε γι᾿ ατά. Γιατί ν, ν κόμη πάρχει μφισβήτηση γύρω π᾿ τήν ορτή ατή, τήν τιμτε τόσο, εναι λοφάνερο τι ν γίνει πιό γνωστή, θά εναι πολύ μεγαλύτερο τό νδιαφέρον γι᾿ ατή, γιατί ποσαφήνιση πού θά γίνει μέ τήν μιλία, θά αξήσει τό σεβασμό σας πρός ατή. χω λοιπόν νά προβάλω τρες ποδείξεις, μέ τίς ποες θά μάθουμε σίγουρα, τι ατή εναι ποχή πού γεννήθηκε Κύριός μας ησος Χριστός, Θεός Λόγος. Καί γι᾿ ατές τίς τρες πάρχει μία πόδειξη, τό τι ορτή κατέστη γνωστή τόσο γρήγορα κι φτασε σέ τόσο ψος μεγαλοπρέπειας καί δόξας. Κι κενο πού λεγε Γαμαλιήλ σχετικά μέ τή χριστιανική διδασκαλία, τι «ν προέρχεται πό νθρώπους, θά ξαφανισθε, ν μως προέρχεται πό τό Θεό, δέν μπορετε νά τήν ξαφανίσετε, καί προσέξτε μήπως φανετε καί Θεομάχοι» (Πράξ. 5, 38-39), ατό θά λεγα κι γώ γιά τούτη τήν μέρα, τι πειδή δηλαδή Θεός Λόγος κ το Θεο προέρχεται, γιαυτό χι μόνο δέν ξαφανίστηκε ορτή ατή, λλά καί γίνεται μεγαλοπρεπέστερη καί γνωστότερη χρόνο μέ τό χρόνο. Γιαυτό καί χριστιανική διδασκαλία κατέκτησε λη τήν οκουμένη μέσα σέ λίγα χρόνια, ν καί ατοί πού τήν κήρυξαν παντο ταν σκηνοποιοί, ψαράδες, γράμματοι καί πλοϊκοί νθρωποι. Μά τό τι κενοι πού τήν κήρυξαν δέν ταν σπουδαοι, δέν δυσκόλεψε τή διάδοσή της, γιατί δύναμη το περιεχομένου της ταν σχυρότερη π᾿ λα, καί ξουδετέρωνε λα τά μπόδια δείχνοντας τή δύναμή της.
Χριστός γεννήθηκε στή Βηθλεέμ.
2.
ν μως κάποιος π᾿ ατούς πού δημιουργον ριδες, δέν παραδέχεται σα επα, μπορ νά προβάλω καί δεύτερη πόδειξη. Ποιά εναι ατή; Εναι κείνη πού βγαίνει π᾿ σα διαβάζουμε μές στά Εαγγέλια γιά τήν πογραφή. Λέει, λοιπόν, Εαγγελιστής: «Τίς μέρες κενες βγκε διάταγμα πό τόν Καίσαρα Αγουστο νά πογραφε λη οκουμένη. Ατή εναι πρώτη πογραφή πού γινε ταν διοικητής τς Συρίας ταν Κυρήνιος. Καί πήγαιναν λοι νά πογραφον, καθένας στήν διαίτερη πατρίδα του. Πγε καί ωσήφ πό τή Γαλιλαία, πό τήν πόλη Ναζαρέτ, στήν ουδαία στήν πόλη το Δαβίδ, πού τό νομά της εναι Βηθλεέμ, γιατί ( ωσήφ) καταγόταν π᾿ τήν οκογένεια καί τή φυλή το Δαβίδ, γιά νά πογραφε μαζί μέ τή Μαρία τή μνηστή του, πού ταν γκυος. Μόλις μως ατοί φτασαν κε, ρθε ρα νά γεννήσει ατή. Καί γέννησε τόν Υό Της τόν πρωτότοκο, καί τόν σπαργάνωσε καί τόν βαλε νά κοιμηθε μές στή φάτνη, γιατί δέν εχαν τόπο στό κατάλυμα»(Λουκ. 2, 1-7). π᾿ ατά γίνεται φανερό πώς ( Χριστός) γεννήθηκε κατά τήν πρώτη πογραφή. Καί εναι δυνατό, ποιος πιθυμε νά γνωρίζει μέ κρίβεια, νά ρευνήσει τούς ρχαίους δημόσιους κώδικες τς Ρώμης καί νά μάθει τό χρόνο τς πογραφς. Θά ᾿λεγε μως κάποιος: Καί τί μς νδιαφέρει, φο εμαστε μακριά πό τή Ρώμη καί ποτέ δέν τήν πισκεφτήκαμε; κου μως καί μήν μφισβητες, γιατί παραλάβαμε τήν μέρα ατή πό κείνους πού γνωρίζουν λα ατά μέ κρίβεια καί διαμένουν σ᾿ ατή τήν πόλη. Γιατί κενοι πού μένουν κε, γιορτάζουν πρίν πό πολλά χρόνια καί πό παλιά παράδοση, κι ατοί τώρα μς τήν γνώρισαν. Οτε λλωστε Εαγγελιστής μς νέφερε σκοπα τήν ποχή κείνη, λλά σκόπιμα μς τό φανέρωσε, γιά νά μς κάνει γνωστή τήν μερομηνία ατή καί νά μς καταδείξει τό σχέδιο τς οκονομίας το Θεο. Γιατί Αγουστος δέν βγαλε τότε ατό τό διάταγμα πό δική του θέληση οτε μέ δική του πρωτοβουλία, λλά Θεός το τό βαλε στό νο του, γιά νά τόν κάνει νά πηρετήσει κόμη καί παρά τή θέλησή του τή γέννηση το Μονογενος. Καί πς ατό –θά διερωτόταν κανείς- συντελε σ᾿ ατό τό σχέδιο το Θεο; Δέν εναι οτε μικρό οτε τυχαο ατό, γαπητέ, λλά πολύ μεγάλο καί να πό τά ναγκαα καί τά σπουδαα. Ποιό λοιπόν εναι ατό; Γαλιλαία εναι περιοχή τς Παλαιστίνης καί Ναζαρέτ πόλη τς Γαλιλαίας. Καί ουδαία πίσης εναι κάποια περιοχή πού τσι τήν νομάζουν ο κάτοικοί της, καί Βηθλεέμ εναι πόλη τς ουδαίας. λοι ο προφτες προφήτευσαν πώς Χριστός θά ρθει χι πό τή Ναζαρέτ, λλά π᾿ τή Βηθλεέμ, καί τι κε θά γεννηθε. Νά λοιπόν, τί λένε ο Γραφές: «Καί σύ Βηθλεέμ πού νήκεις στήν περιοχή τς φυλς το ούδα, δέν εσαι πιό σήμαντη π᾿ τίς κυριώτερες πόλεις τς ουδαίας· γιατί πό σένα θά προέλθει γεμόνας πού θά διδάξει καί θά δηγήσει τό λαό μου τόν σραήλ» (Ματθ. 2, 6). Καί ο ουδαοι πού ρωτήθηκαν τότε πό τόν ρώδη, πο γεννήθηκε Χριστός, το νέφεραν ατή τή μαρτυρία. Γι᾿ ατό καί ταν Φίλιππος επε: «Βρήκαμε τόν ησο πό τήν Ναζαρέτ», καί τόν ρώτησε Ναθαναήλ: «Εναι δυνατόν νά προέλθει κάτι καλό πό τή Ναζαρέτ», Χριστός επε γιαυτόν: «Νά νας πραγματικός σραηλίτης πού δέν χει πονηρία μέσα του» (ωάν. 1, 35-47. λλά, θά ρωτοσε κανείς, γιατί παίνεσε Χριστός τό Ναθαναήλ; Γιατί δέν παρασύρθηκε Ναθαναήλ π᾿ τήν ναγγελία το Φιλίππου, καί γνώριζε μέ σαφήνεια καί κρίβεια τι Χριστός δέν πρεπε νά γεννηθε στή Ναζαρέτ οτε στή Γαλιλαία, λλά στήν ουδαία καί μάλιστα στή Βηθλεέμ, πως κι γινε. πειδή, λοιπόν, μέν Φίλιππος δέν τό πρόσεξε, δέ Ναθαναήλ ς νομομαθής πάντησε σύμφωνα πρός τούς λόγους τς νωτέρω προφητείας, γνωρίζοντας τι δέ θά λθει Χριστός πό τή Ναζαρέτ, γιαυτό Χριστός επε: «Νά νας πραγματικός σραηλίτης πού δέν χει πονηρία μέσα του». Γιαυτό καί κάποιοι ουδαοι λεγαν στό Νικόδημο:«ρεύνησε καί δές, τι δέ γεννήθηκε προφήτης στή Γαλιλαία» (ωάν. 7, 5). Καί λλο πάλι· « Χριστός δέν θά λθει πό τήν κώμη Βηθλεέμ, π᾿ τήν ποία ταν κι Δαβίδ; » (ωάν. 7, 42). Καί λοι εχαν τήν δια γνώμη, τι σίγουρα Χριστός πρεπε πό κε νά λθει (π᾿ τήν ουδαία) καί χι π᾿ τή Γαλιλαία. πειδή, λοιπόν, ωσήφ καί Μαρία, πού ταν κάτοικοι τς Βηθλεέμ, τήν γκατέλειψαν καί γκαταστάθηκαν στή Ναζαρέτ, που καί διέμειναν (πράγμα βέβαια πού συμβαίνει συνήθως σέ πολλούς νθρώπους, νά γκαταλείπουν, δηλαδή, τίς πόλεις πού γεννήθηκαν καί νά διαβιον σέ λλες πόλεις στίς ποες δέ γεννήθηκαν), κι πρεπε Χριστός νά γεννηθε στή Βηθλεέμ, βγκε διάταγμα, πού καί χωρίς τή θέλησή τους τούς νάγκαζε νά πνε σ᾿ ατή τήν πόλη, γιατί τσι εχε προνοήσει Θεός. Γιατί νόμος πού παιτοσε π᾿ τόν καθένα νά πογραφε στήν διαίτερη πατρίδα του, τούς νάγκασε νά ξεσηκωθον πό κε, ννο πό τή Ναζαρέτ, καί νά λθουν στή Βηθλεέμ γιά νά πογραφον. κριβς ατό πονοοσε καί Εαγγελιστής ταν λεγε:«Πγε καί ωσήφ πό τή Γαλιλαία, πό τήν πόλη Ναζαρέτ στήν ουδαία, στήν πατρίδα το Δαβίδ, γιά νά πογραφε μαζί μέ τή μνηστή του πού ταν γκυος. Καί συνέβη, ταν ατοί ταν κε, νά συμπληρωθον ο μέρες πού θά γεννοσε Μαρία, καί γέννησε τό γιό της τόν πρωτότοκο» (Λουκ. 2, 4-7). μερομηνία Γεννήσεως το Χριστο.
3. Ε
δες, γαπητέ, τήν οκονομία (σχέδιο) το Θεο, πού ρυθμίζει τά ζητήματά Του μέ τό νά χρησιμοποιε ς ργανά Του τούς πιστούς καί τούς πίστους; Κι ατό γιά νά μάθουν ο πιστοι πόσο ξίζει εσέβεια καί πόση εναι δύναμη το Θεο. Καί μέν στέρας δήγησε τούς Μάγους πό τήν νατολή, τό δέ διάταγμα φερε τή Μαριάμ στόν τόπο πού προφήτευσαν ο προφτες τι θά εναι πατρίδα το Χριστο. πό ατό μαθαίνουμε τι καί Παρθένος καταγόταν πό τό γένος το Δαβίδ. φο ταν, δηλαδή, πό τή Βηθλεέμ, εναι προφανές τι ταν καί πό τήν οκογένεια καί τή φυλή το Δαβίδ. Ατό καί προηγουμένως μς τό δήλωσε Εαγγελιστής μέ σα λεγε: «Πγε καί ωσήφ πό τή Γαλιλαία μαζί μέ τή Μαρία, γιατί ταν π᾿ τή γενιά καί τή φυλή το Δαβίδ» (Λουκ. 2, 4). πειδή, λοιπόν, γνωρίσαμε τό γενεαλογικό δένδρο το ωσήφ (Βλέπε Ματθ. 1, 1-16), τούς προγόνους μως τ Μαρίας κανένας δέν μς τούς παρίθμησε πως τούς προγόνους το ωσήφ, καί γιά νά μήν μφιβάλλεις καί ρωτς: πό πο φαίνεται τι καί ατή ( Μαρία) κατάγεται πό τό γένος το Δαβίδ; κουσε: «Τόν κτο μνα πέστειλε Θεός τόν γγελο Γαβριήλ σέ μιά πόλη τς Γαλιλαίας, τς ποίας τό νομα ταν Ναζαρέτ, σέ μιά παρθένο μνηστευμένη μέ ναν νθρωπο το ποίου τό νομα ταν ωσήφ, καί καταγόταν π᾿ τή γενιά το Δαβίδ» (Λουκ. 1, 26-27). Τή φράση «καταγόταν π᾿ τή γενιά το Δαβίδ», πρέπει νά θεωρήσουμε πώς επώθηκε γιά τήν Παρθένο. Ατό λοιπόν γινε φανερό καί μέ ατά. Γιαυτό κδόθηκε καί τό διάταγμα καί πόφαση ατή, γιά νά δηγηθον ατοί στή Βηθλεέμ. Μόλις φτασαν στήν πόλη, μέσως γεννήθηκε ησος. Γιαυτό καί τόν βαλαν νά πλαγιάσει στή φάτνη ς βρέφος, γιατί συγκεντρώθηκαν τότε πολλοί πό πολλά μέρη καί κατέλαβαν τά καταλύματα καί δημιούργησαν μεγάλη λλειψη χώρου. Γιαυτό καί ο Μάγοι κε τόν προσκύνησαν. Γιά νά σς προσφέρω μως μία σαφέστερη καί πειστικότερη πόδειξη, σς παρακαλ νά μέ προσέξετε λίγο περισσότερο· γιατί θέλω νά σς διηγηθ μεγάλη στορία καί νά σς διαβάσω παλαιούς νόμους, στε μέ λα ατά νά καταλάβετε καλύτερα ατά πού τώρα λέω.
πρχε στούς ουδαίους κάποιο παλαιό θιμο. λλά καλύτερα νά μεταφερθομε κόμα παλαιότερα, ταν Θεός λύτρωσε τούς βραίους πό τά βάσανα καί τή βάρβαρη τυραννία τν Αγυπτίων. Βλέποντάς τους τι ταν κόμη ρκετά σεβες καί τι τούς συγκινοσαν τά λικά πράγματα καί τι θαύμαζαν τήν μορφιά καί μέγεθος τν ναν, τούς δωσε ντολή νά χτίσουν ναό, πού νά ξεπερν λους τούς ναούς τς γς χι μόνο στήν πολυτέλεια τν λικν, οτε στήν ποικιλία τς τέχνης, λλά καί στό σχμα τς οκοδομς. Καί πως φιλόστοργος πατέρας πού βρκε τό γιό του, ποος γιά πολύ καιρό συναναστράφηκε μέ μαρτωλούς, διεφθαρμένους καί σωτους νθρώπους καί πόλαυσε πολλές μαρτίες, το προσφέρει πλόχερα τά πάντα μέ σύνεση καί πολλή λεπτότητα, στε νά μή στενοχωριέται νθυμούμενος τά περασμένα οτε καί νά τά νοσταλγήσει, τσι καί Θεός, βλέποντας τούς ουδαίους νά συγκινονται πό τά λικά πράγματα, προσφέρει σ᾿ ατούς φθονία γαθν γιά νά μήν πιθυμήσουν τήν κατάσταση τά γαθά τν Αγυπτίων. Καί τούς βάζει νά κατασκευάσουν τό ναό μοιο μέ τόν κόσμο λο, τόν ασθητό καί τό νοητό. πως δηλαδή πάρχει γ καί ορανός καί μεταξύ τους τό διάστημα το στερεώματος, κατά τόν διο τρόπο δωσε ντολή νά κατασκευασθε κι ναός. Καί φο χώρησε σέ δύο τό ναό ατό καί τοποθέτησε στή μέση τό καταπέτασμα, πέτρεψε νά μπαίνουν λοι στό τμμα πού εναι ξω πό τό καταπέτασμα, στό τμμα μως πού εναι μετά πό ατό, παγόρευσε σέ λους νά μπαίνουν κτός πό τόν ρχιερέα. Καί τι δέν ποτελον δική μου φαντασία ατά, λλ᾿ τι κατασκευάσθηκε ναός κατά τό πρότυπο το σύμπαντος, πρόσεξε τί λέει Παλος ναφερόμενος στό Χριστό, πού νέβηκε στόν ορανό: « Χριστός δέν εσλθε σέ για καμωμένα πό νθρώπους, πού εναι πομίμηση τν ληθινν» ( βρ. 9, 24), δείχνοντας τσι τι τά πίγεια για ταν πομίμηση τν ληθινν. Καί γιά τό τι τό καταπέτασμα χώριζε τά για τν γίων πό τά ξωτερικά για, πως ορανός χωρίζει σα βρίσκονται πάνω π᾿ ατόν π᾿ λα σα βρίσκονται πρός τό μέρος μας, πρόσεξε πς κι ατό ποδηλώνεται μέ τό νά χαρακτηρισθε ορανός ς καταπέτασμα. Μιλώντας ( Παλος) γιά τήν λπίδα, τι δηλαδή ποτελε σφαλή καί κλόνητη γκυρα γιά τή ζωή μας, πρόσθεσε: «ατή εσέρχεται στό σώτερο μέρος το καταπετάσματος, κε πού εσλθε γιά νά μς νοίξει τό δρόμο ησος, δηλαδή πάνω πό τόν ορανό» (βρ. 6, 19-20). Βλέπεις, λοιπόν, τι νόμασε τόν ορανό καταπέτασμα;
ξω πό τό καταπέτασμα βρισκόταν λυχνία, καί τράπεζα, καί χάλκινος βωμός, πάνω στόν ποο προσφέρονταν θυσίες καί λοκαυτώματα. πισθεν το καταπετάσματος καί στό σωτερικό μέρος το ναο βρισκόταν κιβωτός, καλυμμένη σ᾿ λη τήν πιφάνειά της μέ χρυσάφι, περιέχουσα μέσα της τίς πλάκες πού ταν γραμμένη διαθήκη (ο ντολές το Θεο), τή χρυσή στάμνα (μέ τό μάννα) καί τό ραβδί το αρών πού βλάστησε θαυματουργικά· μαζί μέ τήν κιβωτό βρισκόταν καί χρυσός βωμός, χι γιά θυσίες καί λοκαυτώματα, λλά μόνο γιά θυμίαμα. Καί σέ λους πιτρεπόταν νά εσέρχονται στό ξωτερικό μέρος, στό σωτερικό μως μέρος μόνο στόν ρχιερέα. Γιά λα ατά θά σς παρουσιάσω πάλι τή μαρτυρία το Παύλου, πού λέγει περίπου τά ξς: «Γίνονταν λατρευτικές τελετές καί στήν πρώτη σκηνή καί στό κοσμικό, στό γιο, μέρος το ναο» (βρ. 9, 1). νομάζει κοσμικό μέρος το ναο ατό πού βρισκόταν ξω πό τό καταπέτασμα, πειδή πιτρεπόταν στόν καθένα νά εσέρχεται λεύθερα· «Σ᾿ ατό βρισκόταν λυχνία καί τράπεζα καί πρόθεση τν ρτων. Στό σώτερο μέρος το καταπετάσματος βρισκόταν μιά σκηνή πού νομαζόταν για τν γίων, μέσα στήν ποία βρίσκονταν τό χρυσό θυμιατήριο, κιβωτός τς διαθήκης, καλυμμένη σ᾿ λη της τήν πιφάνεια μέ χρυσάφι. Μές στήν κιβωτό βρίσκονταν χρυσή στάμνα πού περιεχε τό μάννα, ράβδος το αρών πού βλάστησε καί ο πλάκες τς διαθήκης. Πάνω π᾿ ατή βρίσκονταν Χερουβίμ νδοξα πού φύλαγαν τό θυσιαστηρίο. Κι τσι πως ταν κατασκευασμένα ατά, στή μέν πρώτη σκηνή εσέρχονταν πάντοτε ο ερες καί κτελοσαν τά σχετικά μέ τή λατρεία, στή δεύτερη μως εσήρχετο μιά φορά τό χρόνο μονάχος ρχιερέας, χι χωρίς αμα, πού τό προσφέρει γιά τόν αυτό του καί τίς κούσιες μαρτίες το λαο» (βρ. 9, 2-7). Βλέπεις, λοιπόν, τι σ᾿ ατό εσέρχεται καί μόνος ρχιερέας καί γιά μία καί μόνη φορά τό χρόνο;
4. Ποιά σχέση,
μως, χουν ατά, θά ρωτοσε κανείς, μέ τήν μέρα γιά τήν ποία μιλμε; ναμείνατε λίγο κόμη καί μήν νησυχετε. Γιατί πό τήν κορυφή σκάβουμε τήν πηγή καί βιαζόμαστε νά φτάσουμε στήν κρη της, στε μέ εκολία νά γίνουν φανερά λα ατά σέ σς. Καλύτερα μως, γιά νά μή γίνει μιλία μου δυσνόητη γιά πολλή ρα καί ποβε σέ βάρος σας μεγάλη διάρκειά της, νά σς π τώρα τήν ατία πού μέ κανε νά ναφέρω λα ατά. Ποιά εναι, λοιπόν, ατία; ταν λισάβετ ταν ξι μηνν γκυος γιά νά γεννήσει τόν ωάννη τότε ρχισε γκυμοσύνη τς Μαρίας. ν μάθουμε λοιπόν ποιός ταν κενος κτος μήνας, θά ξέρουμε καί πότε ρχισε γκυμοσύνη τς Μαρίας. πειτα, φο μάθουμε πότε ρχισε γκυμοσύνη, θά ξέρουμε καί τό χρόνο τς γεννήσεως (το Χριστο), φο μετρήσουμε ννιά μνες πό τή σύλληψη.
Π
ς θά μάθουμε, λοιπόν, ποιός ταν κτος μήνας τς γκυμοσύνης τς λισάβετ; ν μάθουμε ποιός ταν μήνας πού γινε σύλληψη. λλά μέ ποιόν τρόπο θά μάθουμε ποιός ταν μήνας πού συνέλαβε; ν μάθουμε ποιά ποχή σύζυγός της Ζαχαρίας πληροφορήθηκε πό τόν γγελο τή χαρμόσυνη εδηση. Καί ατό πς θά τό μάθουμε; πό τίς θεες Γραφές. πως μς λέει τό ερό Εαγγέλιο, γγελος φερε τήν χαρμόσυνη εδηση στό Ζαχαρία ν ατός βρισκόταν στά για τν γίων καί το νακοίνωσε τή γέννηση το ωάννη. ν λοιπόν ποδειχθε μέ σαφήνεια πό τήν γία Γραφή τι μόνο μία φορά τό χρόνο εσήρχετο ρχιερέας στά για τν γίων, καί μονάχος, καί πότε, καί ποιό μήνα το χρόνου γίνεται μοναδική ατή εσοδος, θά εναι πόλυτα γνωστός καί χρόνος πού δόθηκε χαρμόσυνη εδηση (στό Ζαχαρία).
τι λοιπόν μιά φορά τό χρόνο εσήρχετο στά για τν γίων, καί Παλος τό κανε γνωστό καί Μωυσς ατό κριβς φανερώνει μέ τά ξς λόγια: «Καί μίλησε Κύριος στό Μωυσ καί το επε· πές στόν δελφό σου τόν αρών νά μήν εσέρχεται κάθε ρα στό γιο πού βρίσκεται στό σώτερο μέρος το καταπετάσματος καί νά μήν πηγαίνει μπροστά στό θυσιαστήριο πού εναι πάνω στήν κιβωτό το μαρτυρίου, γιά νά μή τιμωρηθε μέ θάνατο». Καί πάλι: «Κανείς σραηλίτης δέν θά βρίσκεται στή σκηνή το Μαρτυρίου, ταν θά εσέρχεται αρών στά για τν γίων γιά νά κάνει τήν ξιλέωση ατή μέχρι πού νά ξέλθει. αρών θά κάνει τήν ξιλέωση γιά τόν αυτό του, γιά τήν οκογένειά του καί γιά λο τό λαό το σραήλ. Καί θά κάνει τήν ξιλέωση στό θυσιαστήριο πού βρίσκεται μπροστά στόν Κύριο»(Λευϊτ. 16, 1. 17).
Τό
τι λοιπόν δέν εσήρχετο στά για τν γίων συχνά, οτε ταν ταν μέσα πιτρεπόταν νά πικοινωνήσει κανείς μαζί του, λλά πρεπε νά στέκεται ξω πό τό καταπέτασμα, εναι γνωστό π᾿ σα ναφέρθηκαν. δη τά γνωρίζεται λα ατά μέ κάθε κρίβεια. Μένει, λοιπόν, νά ποδείξω ποιός ταν καιρός πού εσήρχετο στά για τν γίων καί τι ατό τό κανε μονάχος μιά φορά τό χρόνο. πό πο μως διαφαίνεται ατό; πό τό διο ατό βιβλίο. Γιατί τό λέγει μέ τά ξς λόγια: «κατά τόν βδομο μνα, στίς δέκα το μηνός, θά ταπεινώσετε τίς ψυχές σας καί καμία ργασία δέ θά κάνετε κατά τή διάρκειά της, οτε προσήλυτος πού βρίσκεται μαζί σας. Γιατί τήν μέρα ατή θά γίνει ξιλαστήρια προσευχή γιά σς, γιά νά σς καθαρίσει π᾿ λες τίς μαρτίες σας. Θά καθαρισθετε μπροστά στόν Κύριο. πόλυτη ργία καί νάπαυση θά χετε ατή τήν μέρα καί θά ταπεινώσετε τίς ψυχές σας. Ατό θά εναι αώνιο θιμό σας. Καί θά κάνει τήν ξιλαστήρια προσευχή κενος πού θά τόν κάνουν ερέα, κενος πού θά κριθε τέλειος γιά τήν κτέλεση τν ερατικν καθηκόντων μετά τόν πατέρα του. Καί θά φορέσει τήν γία στολή του, καί θά κάνει ξιλαστήρια προσευχή στό γιο το γίου, καί στή σκηνή το μαρτυρίου καί στό θυσιαστήριο, καί θά κάνει ξιλαστήρια προσευχή γιά τίς μαρτίες τν ερέων καί γιά σους βρίσκονται στή συναγωγή. Καί διατηρετε αώνια τό θιμο ατό, νά κάνετε γιά τό λαό το σραήλ θυσία πού νά ξιλεώνει τό Θεό γιά λες τίς μαρτίες τους. Μιά φορά τό χρόνο θά γίνεται ατό, πως ρισε Κύριος στό Μωυσ» (Λευϊτ. 16, 29). δ μιλε γιά τήν ορτή τς Σκηνοπηγίας. Γιατί τότε ταν πού ρχιερεύς εσήρχετο μία φορά τό χρόνο. Ατό βέβαια καί διος τό φανέρωσε λέγοντας:«Μία φορά τό χρόνο θά γίνεται ατό».
5.
φο λοιπόν ρχιερέας εσήρχετο μονάχος στά για τν γίων κατά τήν μέρα τς σκηνοπηγίας, ς ποδείξουμε τώρα τι παρουσιάστηκε γγελος στό Ζαχαρία, ταν ατός βρισκόταν στά για τν γίων. Γιατί σ᾿ ατόν μόνο παρουσιάστηκε ταν κανε τήν προσφορά το θυμιάματος, καί ρχιερέας ποτέ λλοτε δέν εσέρχεται μονάχος, παρά μόνο τότε. Καί τίποτε δέ μς μποδίζει νά δώσουμε προσοχή καί στά ξς λόγια: «Ζοσε στήν ποχή το βασιλι τς ουδαίας ρώδη κάποιος ερέας, πού τό νομά του ταν Ζαχαρίας, καί γυναίκα του ταν πόγονος το αρών καί νομαζόταν λισάβετ» (Λουκ. 1, 5). «ταν Ζαχαρίας κτελοσε τά ερατικά του καθήκοντα νώπιον το Θεο μέ τή σειρά τς φημερίας τν ερέων, πεσε σ᾿ ατόν, κατά τή συνήθεια τς ερατικς πηρεσίας, κλρος νά θυμιάσει καί νά εσέλθει στό ναό το Κυρίου. λόκληρο δέ τό πλθος το λαο προσευχόταν ξω κατά τήν ρα πού ( Ζαχαρίας) πρόσεφερε τό θυμίαμα» (Λουκ. 1, 8-10). Θυμήσου τώρα, γαπητέ μου τή μαρτυρία πού λέγει: «Καί κανείς δέν θά βρίσκεται μέσα στή σκηνή το μαρτυρίου, ταν κενος εσέλθει στά για τν γίων γιά νά κάνει ξιλαστήρια προσευχή, μέχρι πού νά ξέλθει». «Τότε μφανίστηκε σ᾿ ατόν γγελος το Κυρίου, πού στεκόταν στά δεξιά το θυσιαστηρίου το θυμιάματος» (Λουκ. 1, 11). Δέν επε το θυσιαστηρίου πού προσφερόταν θυσία, λλά το θυσιαστηρίου το θυμιάματος. Γιατί τό ξωτερικό θυσιαστήριο ταν γιά θυσίες καί λοκαυτώματα, ν τό σωτερικό γιά θυμίαμα. Συνεπς π᾿ ατό καί πό τό γεγονός τι μόνο σ᾿ ατόν παρουσιάστηκε, καί πειδή καθώς μς λέγουν ο Γραφές, λαός βρισκόταν ξω καί τόν περίμενε, εναι λοφάνερο τι εσλθε στά για τν γίων. «Καί ταράχτηκε Ζαχαρίας ταν τόν εδε καί τόν κατέλαβε φόβος. Το επε δέ γγελος· "μή φοβσαι Ζαχαρία, γιατί προσευχή σου χει εσακουσθε καί γυναίκα σου λισάβετ θά σο γεννήσει γιό καί θά τόν νομάσεις ωάννη". Καί λαός νέμενε τό Ζαχαρία καί ποροσαν γιατί ργοποροσε πολύ στό ναό. ταν βγκε, τούς κανε νοήματα καί δέν μποροσε νά τούς μιλήσει» (Λουκ. 1, 12-22). Βλέπεις, λοιπόν, πώς ταν πίσω πό τό καταπέτασμα; Τότε λοιπόν λαβε τή χαρμόσυνη εδηση. Καί ατό γινε τήν μέρα τς Σκηνοπηγίας καί τς νηστείας, γιατί ατό δείχνει φράση «ταπεινώσατε τίς ψυχές σας».ορτάζεται δέ ορτή ατή πό τούς ουδαίους στά τέλη το μηνός Σεπτεμβρίου, πως κι σες τό γνωρίζετε μέ βεβαιότητα. Γιατί τότε ξεφώνησα τούς πολλούς καί μακρούς λόγους κατά τν ουδαίων, πικρίνοντας τήν παράκαιρη νηστεία τους. Τότε λοιπόν συνέλαβε καί λισάβετ, σύζυγος το Ζαχαρία· καί κρυβε τήν γκυμοσύνη της πέντε μνες λέγοντας: «ατό μο κανε Κύριος κατά τήν μέρα πού ποφάσισε νά μέ παλλάξει πό τή ντροπή πού εχα μεταξύ τν νθρώπων» (Λουκ. 1, 25). Τώρα, λοιπόν, εναι κατάλληλη στιγμή νά ποδείξω τι ταν ατή βρισκόταν στόν κτο μήνα τς γκυμοσύνης της γιά νά γεννήσει τόν ωάννη, Μαρία λαβε τή χαρμόσυνη γγελία τι θά μείνει γκυος. Μόλις λοιπόν τήν πισκέφθηκε Γαβριήλ τς επε: «Μή φοβσαι Μαριάμ γιατί βρκες χάρη πό τό Θεό. Θά μείνης γκυος καί θά γεννήσεις γιό καί θά τόν νομάσεις ησο» (Λουκ. 1, 30-31). πειδή μως κείνη ταράχτηκε καί ζήτησε νά μάθει τόν τρόπο πού θά γίνει ατό, τς ξαναμίλησε γγελος καί τς επε: «Πνεμα γιο θά λθει σ᾿ σένα καί δύναμη το ψίστου θά σέ προστατεύσει· γιαυτό καί τό γιο πού θά γεννηθε θά νομαστε Υός Θεο. Καί λισάβετ συγγενής σου, συνέλαβε κι ατή γιό στά γεράματά της καί ατή πού θεωρεται στερα, βρίσκεται τώρα στόν κτο μήνα της, γιατί κανένα πράγμα δέν εναι κατόρθωτο πό τό Θεό»(Λουκ. 1, 35-37). ν λοιπόν γκυμοσύνη τς λισάβετ ρχισε μετά τό Σεπτέμβριο, καθώς χει ποδειχθε, πρέπει νά μετρήσουμε ξι μνες μετά π᾿ ατόν. Εναι ο μνες ατοί· κτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος, ανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος.
Μετά λοιπόν τόν
κτο μνα (πού μεινε γκυος λισάβετ) ρχισε γκυμοσύνη τς Μαρίας. πομένως ν μετρήσουμε ννιά μνες μετά π᾿ ατόν θά φθάσουμε σ᾿ ατόν τόν τωρινό γιά τόν ποο μιλμε. πρτος λοιπόν μήνας τς συλλήψεως το Κυρίου εναι πρίλιος πού ντιστοιχε στόν Ξανθικό, μετά τόν ποο κολουθον ο Μάϊος, ούνιος, ούλιος, Αγουστος, Σεπτέμβριος κτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος, μήνας στόν ποο βρισκόμαστε καί ορτάζουμε τήν μέρα ατή. Καί γιά νά γίνει περισσότερο κατανοητό ατό πού ποστηρίζω, θά παναλάβω, στήν γάπη σας, μέ συντομία πάλι τά σα λέω. Μία φορά τό χρόνο εσήρχετο μονάχος ρχιερέας στά για τν γίων. Καί πότε γινόταν ατό; Τό μήνα Σεπτέμβριο. Τότε λοιπόν εσλθε Ζαχαρίας στά για τν γίων. Τότε το στειλε καί Θεός τή χαρμόσυνη εδηση τς γεννήσεως το ωάννη. Βγκε λοιπόν π᾿ κε καί ρχισε γκυμοσύνη τς γυναίκας του. Μετά τό Σεπτέμβριο καί ταν λισάβετ βρισκόταν στόν κτο μήνα, πού εναι Μάρτιος, ρχισε γκυμοσύνη τς Μαρίας. ν μέτρησουμε λοιπόν πό τόν πρίλιο ννιά μνες θά φθάσουμε σ᾿ ατόν τό μνα πού γεννήθηκε Κύριός μας ησος Χριστός.
νανθρώπηση το Θεο.
6. Σ
ς κατέστησα γνωστά μέχρι τώρα λα τά σχετικά μέ ατή τήν μέρα. φο ναφέρω κόμη να, θά τελειώσω τήν μιλία μου καί θά δώσω τή θέση μου στόν κοινό δάσκαλο γιά τά σημαντικότερα. πειδή λοιπόν πολλοί εδωλολάτρες, ταν κούσουν τι Θεός γεννήθηκε μέ νθρώπινη μορφή, μς περιγελον καί μς προσβάλλουν, καί νοχλον καί στενοχωρον πολλούς πλοϊκούς χριστιανούς, εναι νάγκη καί σέ κείνους καί στούς λλους πού στενοχωρονται νά πευθυνθ, στε ποτέ στό ξς νά μή θορυβονται παρασυρμένοι πό νοήτους νθρώπους καί γιά νά μήν τούς νοχλον ο κοροϊδίες τν πίστων. Γιατί καί τά μικρά παιδιά πολλές φορές γελον ταν μες συζητμε γιά σπουδαα ζητήματα καί σχολούμαστε μέ σοβαρές ποθέσεις. Τό γέλιο μως δέν εναι πόδειξη τι εναι γελοα ατά πού κοροϊδεύει κανείς, λλά πόδειξη τς νοησίας ατο πού τά κοροδεύει. Ατό βέβαια μπορομε νά πομε καί γιά τούς εδωλολάτρες, πώς πειδή εναι περισσότερο νόητοι κι π᾿ τά παιδιά, κοροϊδεύουν κενα γιά τά ποα πρέπει κανείς νά νιώθει θαυμασμό καί μεγάλο σεβασμό, ν, ντίθετα, σέβονται καί ποστηρίζουν κενα πού εναι πραγματικά γελοα. λλά καί τά δικά μας πού κενοι τά κοροϊδεύουν, ξακολουθον νά παραμένουν σεβαστά καί δέν ζημιώνει καθόλου τή δόξα τους τό τι τά κοροϊδεύουν κενοι. Τά δικά τους ντίθετα ν καί τά ποστηρίζουν μέ κάθε τρόπο, δείχνουν τή δική τους κατωτερότητα. λήθεια, δέν εναι σημάδι τς πιό μεγάλης παραφροσύνης τό τι ατοί (ο εδωλολάτρες) πού εναι πιρρεπες στό νά εσάγουν τούς θεούς τους σέ ξύλα καί σέ βράχους καί σέ τιποτένια ξόανα, καί τούς κλίνουν κε μέσα σάν σέ δεσμωτήριο, νά νομίζουν τι οτε κάνουν οτε λένε τίποτε ξιοκαταφρόνητο, μς δέ νά κατηγορον γιατί λέμε τι Θεός κατασκεύασε γιά τόν αυτό του, διά το γίου Πνεύματος, ναό καί εεργέτησε μέ τόν τρόπο ατό τήν οκουμένη; λλά εναι κατηγορία ατή; Γιατί ν εναι ποτιμητικό νά κατοικήσει Θεός μέσα σέ νθρώπινο σμα, εναι πολύ χειρότερο νά κατοικήσει μέσα σέ βράχους καί σέ ξύλα, μάλιστα τόσο πιό πολύ ποτιμητικό σο κατώτερα εναι σέ σύγκριση μέ τόν νθρωπο βράχος καί τό ξύλο, κτός βέβαια κι ν χουν τή γνώμη πώς μες ο νθρωποι εμαστε κατώτεροι πό τά ψυχα ατά ντικείμενα. Γιατί ατοί τολμον νά καταβιβάζουν τήν οσία το Θεο σέ γάτες καί σέ σκύλους, καί πολλοί αρετικοί σέ κόμη κατώτερα ντα. μες μως τέτοιο δέ λέμε, οτε θά νεχόμασταν ποτέ νά κούσουμε. μες μόνο τοτο μολογομε, τι Χριστός λαβε πό παρθενική μήτρα σμα γιο καί καθαρό, μόλυντο πό κάθε μαρτία καί πανέφερε στήν πρώτη του κατάσταση τό δημιούργημά Του. λλά κενοι καί ο Μανιχαοι, πού σεβον κατά τόν διο τρόπο μ᾿ ατούς, πιστεύουν τι Θεός κατοικε σέ σκύλους, πίθηκους καί λλα ζα (φο ποστηρίζουν τι λα ατά χουν ψυχή πό τή θεϊκή οσία), καί δέ φοβονται οτε ντρέπονται νά ποστηρίζουν γιά μς ατά, λέγοντας πώς χουμε ντιλήψεις πού δέ ταιριάζουν στό Θεό, γιατί δέν νεχόμαστε οτε καί νά σκεφθομε κάτι πό ατά. μες μως ποστηρίζουμε ατό πού πρεπε καί ρμοζε στό Θεό, τι δηλαδή φο λθε κατά τόν τρόπο τς γεννήσεως ατς, ποκατέστησε τό δημιούργημά του. Πές μου, λοιπόν, νθρωπε, ποιά εναι γνώμη σου; ν πό τή μιά ποστηρίζεις πώς ψυχή τν φονιάδων καί τν μάγων προλθε πό τήν οσία το Θεο, π᾿ τήν λλη τολμς νά μς κατακρίνεις, πειδή τίποτε πό ατά δέν νεχόμαστε, οτε ντέχουμε νά τό κομε νά λέγεται, λλά καί θεωρομε σεβες κείνους πού πλς τά ναφέρουν. μες ποστηρίζουμε τοτο, τι Θεός κατασκεύασε γιά τόν αυτό του ναό μόλυντο καί μέ τόν τρόπο ατό φερε στή ζωή τή δική μας τό πολίτευμα τν ορανν.
Καί π
ς δέν θά ξιζε νά τιμωρηθετε μέ πειρους θανάτους καί γιά τά γκλήματα πού μς κατηγορετε καί γιά τίς σέβειες πού συνεχίζετε νά διαπράττετε; Γιατί ν, πως σχυρίζεσθε σες, εναι νάρμοστο στό Θεό νά κατοικήσει σέ σμα καθαρό καί μόλυντο, εναι πολύ πιό νάρμοστο νά νοικήσει στό σμα το μάγου, το τυμβωρήχου, το ληστ, το πίθηκου καί το σκύλου, καί χι στό γιο καί γνό σμα πού τώρα κάθεται δεξιά το θρόνου τς μεγαλωσύνης το Πατρός. Γιατί ποιά βλάβη ποιά προσβολή θά πάθαινε Θεός πό τήν οκονομία ατή; Δέν βλέπετε ατόν δ τόν λιο το ποίου τό σμα εναι ασθητό καί φθαρτό καί μεταβλητό ντικείμενο, στω κι ν πείρως στενοχωρονται ο εδωλολάτρες καί ο Μανιχαοι μέ τό νά τά κονε ατά; Καί χι μονάχα λιος, μά καί γ, καί θάλασσα, καί λη γενικά ρατή φύση πόκειται στή φθορά. κουε τόν Παλο πού τό διακηρύττει μέ ατά τά λόγια: «στή ματαιότητα ποτάχτηκε ( κτίση), χι μέ τή θέλησή της, λλά πειδή τήν νάγκασε κενος πού τήν πέταξε, μέ τήν λπίδα τς πελευθέρωσής της» (Ρωμ. 8, 20). πειτα γιά νά δηλώσει τί σημαίνει ποταγή στή ματαιότητα, πρόσθεσε: «τι καί ατή θά λευθερωθε πό τή δουλεία τς φθορς, γιά νά εσέλθει στήν νδοξη λευθερία τν παιδιν το Θεο» (Ρωμ. 8, 21). στε τώρα φύση εναι μεταβλητή, εναι φθαρτή. Γιατί ταν λέμε τι να πράγμα εναι ποταγμένο στή φθορά, δέν νοομε τίποτε λλο, παρά τι εναι φθαρτό. φο λοιπόν λιος, πού εναι σμα φθαρτό, ρίχνει παντο τίς κτίνες του καί ρχόμενος σέ παφή μέ βορβόρους, καθαρσίες καί μέ πολλά λλα τέτοια πράγματα δέ χάνει τίποτε πό τήν καθαρότητά του λόγω τς παφς του μέ τά σώματα ατά, λλά καί πάλι νακαλε τίς κτίνες του καθαρές, φο μεταδώσει πό τή δική του λαμπρότητα σέ πολλά πό τά ντικείμενα πού δέχτηκαν τίς κτίνες του, χωρίς νά παίρνει οτε τό λάχιστο πό τή δυσωδία καί τήν καθαρσία, πολύ περισσότερο λιος τς δικαιοσύνης, Κύριος τν σωμάτων δυνάμεων, χι μόνο δέ μολύνθηκε μέ τό νά προσλάβει καθαρή (νθρώπινη) σάρκα, λλά καί ατή τήν δια τήν κανε καθαρότερη καί γιότερη.
Γνωρίζοντας, λοιπόν,
λα ατά κι χοντας στό νο μας τούς λόγους κείνους: «Θά κατοικήσω μέσα σ᾿ ατούς καί θά βαδίσω νάμεσά τους» (Λευϊτ. 26, 12), καί λλο: «σες εστε ναός το Θεο καί τό Πνεμα το Θεο κατοικε μέσα σας» (Α Κορ. 3, 16), ς παντμε κι μες σέ κείνους καί ς ποστομώνουμε τούς σεβες, καί ς ασθανόμαστε χαρά γιά τά γαθά μας δοξάζοντας τό Θεό γιά τήν τόσο μεγάλη συγκατάβαση, καί ς ποδώσουμε σ᾿ Ατόν, σο μπορομε, τήν τιμή καί τήν νταμοιβή πού το ξίζει. μες μως καμιά νταμοιβή δέν μπορομε νά δώσουμε στό Θεό παρά μόνο τή σωτηρία μας καί τή σωτηρία τς ψυχς μας, καί τή φροντίδα μας γιά τήν ρετή.
Π
ς πρέπει νά προσερχόμαστε στή θεία Κοινωνία.
7.
ς μή γινόμαστε, λοιπόν, χάριστοι στόν Εεργέτη μας, λλά ς το προσφέρουμε λοι, σο μπορομε, τά πάντα, δηλαδή πίστη, λπίδα, γάπη, σωφροσύνη, λεημοσύνη, φιλοξενία. Καί γιά ,τι κατά τό παρελθόν σς παρακίνησα, γι᾿ ατό θά σς παρακινήσω καί τώρα καί δέ θά πάψω ποτέ νά σς παρακιν. Ποιό εναι ατό; ταν πρόκειται νά προσέλθετε στή φρικτή καί ερή Τράπεζα καί τήν ερή μυσταγωγία τς θείας Εχαριστίας, κάνετε τοτο μέ φόβο καί μέ τρόμο, μέ καθαρή συνείδηση, μέ νηστεία καί προσευχή, χωρίς νά νοχλετε καί νά χτυπτε καί νά σπρώχνετε τούς γύρω σας. Γιατί ατό δείχνει πολύ μεγάλη περισκεψία καί χι τυχαία περιφρόνηση. Γιαυτό σέ σους συμπεριφέρονται τσι πέρχονται μεγάλες τιμωρίες καί ποινές.
Σκέψου,
νθρωπε, σέ ποιά θυσία πρόκειται νά προσεγγίσεις, σέ ποιό θυσιαστήριο πλησιάζεις, καί θυμίσου τι ν εσαι χμα καί στάχτη, μεταλαμβάνεις Σμα καί Αμα Χριστο. Καί ταν τύχει νά σς καλέσει στό τραπέζι του κάποιος βασιλιάς, συμμετέχετε μέ σεβασμό, λαμβάνοντας πό τά παρατιθέμενα φαγητά μέ κοσμιότητα καί συχία. ν ταν σς προσκαλε Θεός στήν Τράπεζά Του καί σς προσφέρει τόν Υό Του, τή στιγμή κατά τήν ποία παραστέκονται μέ φόβο καί τρόμο γγελικές δυνάμεις, καί τά Χερουβίμ σκεπάζουν τά πρόσωπά τους, καί τά Σεραφίμ ψάλλουν μέ τρόμο, γιος, γιος, γιος, Κύριος, σύ, πές μου, φωνάζεις καί προξενες θόρυβο μπροστά σ᾿ ατή τήν πνευματική τράπεζα; Δέν γνωρίζεις, τι τή στιγμή κείνη ψυχή σου πρέπει νά εναι γεμάτη μέ γαλήνη; Πολλή γαλήνη καί συχία εναι παραίτητη, χι ργή καί ταραχή. Γιατί ατά κάνουν κάθαρτη τήν ψυχή πού προσέρχεται. Ποιά συγνώμη θά μποροσε νά πάρξει γιά μς, ν στερα πό τίς τόσες μαρτίες μας δέν εμαστε παλλαγμένοι π᾿ ατά τά παράλογα πάθη μας οτε τή στιγμή πού προσερχόμαστε (νά κοινωνήσουμε); Καί γενικά, τί πιό ναγκαο πάρχει πό ατά πού προσφέρονται στήν γία Τράπεζα; τί μς πασχολε στε νά φήσουμε τό μυστήριο καί βιαστικοί νά σπεύσουμε λλο; Μή, σς παρακαλ καί σς κετεύω, ς μήν προκαλέσουμε ναντίον μας τήν ργή το Θεο. Ατό πού βρίσκεται μπροστά μας εναι φάρμακο σωτήριο γιά τίς πληγές μας, εναι πλοτος στείρευτος πού μς προσφέρει τή βασιλεία τν ορανν.
ς προσέλθουμε, λοιπόν, μέ φόβο καί ς εχαριστήσουμε τό Θεό, ς προσπέσουμε μέ συντριβή ξομολογούμενοι τίς μαρτίες μας, ς κλάψουμε πό λύπη γιά τίς μαρτίες μας, ς κάνουμε πολλή ρα τήν προσευχή μας στό Θεό. Κι φο μέ τόν τρόπο ατό ξαγνιστομε, μέ κατάλληλη προσοχή καί τάξη ς προσέλθουμε στό μυστήριο σάν νά παρουσιαζόμαστε μπροστά στό Βασιλέα τν ορανν. Καί φο δεχθομε τήν γνή καί για θεία Εχαριστία, ς τήν σπαστομε, ς τήν ναγκαλιστον ο φθαλμοί μας καί ς ναθερμάνουμε τό λογικό μας, τσι στε συγκέντρωση γύρω πό τή θυσία νά μήν ποβε σέ καταδίκη καί κατάκρισή μας, λλά σέ ψυχική γαλήνη, σέ γάπη, σέ ρετή, σέ συμφιλίωση μέ τό Θεό, σέ σταθερή ερήνη καί βάση γιά μυριάδες γαθά, γιά νά ξαγιάσουμε τούς αυτούς μας λλά καί τούς πλησίον μας νά φελήσουμε.
Γιαυτά συνεχ
ς μιλ καί δέ θά παύσω νά μιλ. Γιατί ποιό τό φελος νά προστρέχετε σκοπα δ καί νά μή μαθαίνετε τίποτα τό φέλιμο; Ποιό τό κέρδος ν διαρκς μιλμε γιά τά εχάριστα; Σύντομη εναι, γαπητοί μου, παρούσα ζωή καί ς προσέξουμε, ς νοίξουμε τά μάτια μας, ς συγκεντρώσουμε τόν ψυχικό μας κόσμο, ς πιδείξουμε γνήσιο τό νδιαφέρον μας γιά λους, ς γίνουμε εσεβες σέ λα. Καί ετε εναι νάγκη νά κοτε τό θεο κήρυγμα, ετε νά προσέρχεσθαι στή θεία Κοινωνία, ετε κάνετε τιδήποτε λλο, μέ φόβο καί μέ τρόμο Θεο νά τό κάνετε γιά νά μήν προκαλέσετε μέ τήν διαφορία σας τήν ργή το Θεο. Γιατί λέγει Γραφή: «Καταραμένος εναι κενος πού μέ διαφορία κτελε τό καθκον του πρός τό Θεό» (ερεμ. 48, 10). θόρυβος καί ργή ποτελον μεγάλη προσβολή γιά τή θεία Κοινωνία. Εναι μεγαλύτερη περιφρόνηση νά προσφέρεις μολυσμένο τόν αυτό σου στό Θεό. κουσε τί λέει γιά τούς νθρώπους ατούς πόστολος: «ποιος καταστρέφει τό ναό το Θεο, Θεός θά τόν καταστρέψει» (Α Κορ. 3, 17). Νά μήν ξοργίζουμε λοιπόν τό Θεό ντί νά συμφιλιωνόμαστε μαζί Του, λλά νά πιδεικνύουμε λο μας τό νδιαφέρον, λη τή σεμνότητά μας καί τήν ψυχική μας γαλήνη καί νά προσερχόμαστε μέ προσευχή καί συντετριμμένη καρδιά γιά νά μπορέσουμε μ᾿ ατόν τόν τρόπο νά ξιλεώσουμε τόν Κύριό μας ησο Χριστό καί νά ποκτήσουμε τά γαθά πού μς ποσχέθηκε, μέ τή χάρη καί τή φιλανθρωπία το διου το Κυρίου μας ησο Χριστο, στόν ποο μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό γιο Πνεμα νήκει δόξα, δύναμη καί τιμή, τώρα καί πάντοτε καί στούς πέραντους αἰῶνες. μήν.


ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: