Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης: Τὶ πρέπει νὰ κάνουμε ὂταν εἴμαστε πληγωμένοι

 

ταν βρσκεσαι πληγωμνος, πειδ πεσες σ κποιο μρτημα λγ δυναμας σου καμι φορ μ τν θλησ σου γι κακ σου, μ δειλισης· οτε ν ταραχθς γι᾿ ατ, λλ φο πιστρψης μσως στ Θε, μλησε τσι:«Βλπε, Κρι μου· κανα ττοια πργματα σν ττοιος πο εμαι· οτε ταν δυνατ ν περμενες κα τποτα λλο π μνα τν τσο κακοπροαρετο κα δνατο, παρ ξεπεσμ κα γκρμισμα».
Κα δ, ξευτελσου στ μτια σου ρκετ ρα κα λυπσου μ πνο καρδις γι τν λπη πο προξνησες στν Θε κα χωρς ν συγχυσθς, γανκτησε κατ τν ασχρν σου παθν, διαιτρως δ κα μλιστα, ναντον κενου το πθους πο γινε ατα ν πσς· πειτα πς πλι· «Οτε μχρι δ θ στεκμουνα, Κρι μου, κα θ μρταν χειρτερα, ἐὰν σ δν μ κρατοσες μ τν πολ μεγλη σου γαθτητα».
Κα εχαρστησ τον κα γπησ τον περισστερο παρ ποτ θαυμζοντας τν τση μεγλη εσπλαγχνα του, τι κα παρλο πο λυπθηκε π σνα, πλι σο δνει τ δεξ του χρι κα σ βοηθει, γι ν μ ξαναπσς στν μαρτα· τελευταα πς μ μεγλο θρρος στ μεγλη εσπλαγχνα του· «σ, Κρι μου, κνε σν κενος πο εσαι κα συγχρεσ με κα μν πιτρψης στ ξς ν ζ χωρισμνος π σνα, οτε ν πομακρυνθ ποτ, οτε ν σ λυπσω πλον».
Κα κνοντας τσι, μ σκεφθς ν σ συγχρεσε, διτι ατ δν εναι τποτα λλο, παρ περηφνεια, νχλησις το νο, χσιμο το καιρο κα πτη το διαβλου, χρωματισμνη μ διαφρες καλς προφσεις. Γι᾿ ατ, φνοντας τν αυτ σου λεθερα στ λεμονα χρια το Θεο, κολοθησε τν σκησ σου, σν ν μν εχες πσει. Κα ν συμβ ξαιτας τς δυναμας σου ν μαρτσς πολλς φορς τν μρα κα ν μενης πληγωμνος, κνε ατ πο σο επα λες τς φορς, χι μ μικρτερη λπδα στ Θε. Κα κατηγορντας περισστερο τν αυτ σου κα μισντας τν μαρτα περισστερο, γωνσου ν ζς μ περισστερη προφλαξι.
Ατ κγνασις δν ρσει στ διβολο· γιατ βλπει πς ρσει πολ στ Θε, πειδ κα μνει ντροπιασμνος ντπαλος, βλποντας τι νικθηκε π κενον, πο ατς εχε πρν νικσει. Γι᾿ ατ κα διαφορετικος πατηλος τρπους χρησιμοποιε γι ν μς μποδσ ν μ τ κνουμε. Κα πολλς φορς πετυχανει τν σκοπ του ξαιτας τς μλεις μας κα τς λγης φροντδας πο χουμε στν αυτ μας.
Γι᾿ ατ, σο σ βρες δυσκολα σ ατ π τν χθρ, τσο περισστερο πρπει ν γωνισθς ν τ κνς πολλς φορς, κμη κα ν μα μνο φορ πεσες· μλιστα πρπει ατ ν κνς, ν, φο μαρτσς, ασθνεσαι τι νοχλεσαι κα συγχζεσαι κα σ πιν πελπισα γι ν μπορσς τσι μ ατ ν ποκτσς ερνη κα γαλνη στν καρδι σου κα θρρος μαζ· κα φο
πλισθς μ ατ τ πλα, ν στραφς στ Θε.
Γιατ, ατ παρμοια νχλησις κα ταραχ πο χει κποιος γι τν μαρτα, δν γνεται πειδ μ ατ πο κανε λπησε τν Θε, λλ γνεται γι τν φβο τς δικς του καταδκης· κα ατ σημανει τι, ατ προρχεται π τν φιλαυτα, πως πολλς φορς επαμε.
τρπος λοιπν, γι ν ποκτσς τν ερνη, εναι ξς· ν ξεχσης τελειωτικ τν πτσι κα τν μαρτα σου κα ν παραδοθς στν σκψι τς μεγλης κα φατης γαθτητας το Θεο· κα τι, ατς μνει πολ πρθυμος κα πιθυμε ν συγχωρσ κθε μαρτα, σο κα ν εναι βαρει, προσκαλντας τν μαρτωλ μ διφορους τρπους κα μσα π διφορους δρμους, γι ν λθη σ συνασθησι κα ν νωθ μαζ του σ ατ τν ζω μ τν χρι του· στν δ λλη, ν τν γιση μ τ δξα του κα ν τν κν αἰώνια μακριο.
Κα φο μ ατς κα παρμοιες σκψεις κα στοχασμος, γαληνψης τ νο σου, ττε θ πιστρψης στν πτσι σου, κνοντας πως επα πι πνω· κατπιν, ταν ρθη ρα τς ξομολογσεως (τν ποα σ προτρπω ν κνς πολ συχν), θυμσου λες σου τς μαρτες, κα μ νο πνο κα λπη, γι τν λπη το Θεο, κα μ πρθεσι κα πφασι ν μ τν λυπσς πλον, φανρωσ τες λες στν Πνευματικ σου κα κνε μ προθυμα τν καννα πο θ σο ρσ.

από το βιβλίο: «ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ» – Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου 

(πδοση στ να λληνικ: ερομναχος Βενδικτος – 
κδοση Συνοδεας Σπυρδωνος ερομονχου, 
Να Σκτη, γιον Ὄρος
 
       
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: