Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Τί σημαίνει «Διακαινήσιμος»;

topic 3363
Για την Romfea.gr | Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη
Εναι βδομάδα πού ρχίζει πό τήν Κυριακή το Πάσχα καί τελειώνει τό Σάββατο (το Πάσχα). φείλει τήν νομασία της στήν Βάπτιση (δια-καίνιση - νακαίνιση) τν Κατηχουμένων, πού γινόταν στήν σπερινή Λειτουργία το Μ. Σαββάτου· γινόταν τήν «σημαδιακή» ατή μέρα, γιατί εναι ( Βάπτιση) μετοχή στόν θάνατο, στήν ταφή καί στήν νάσταση το Χριστο (Ρωμ. 6:4).
Βαπτίζονταν λόγυμνοι μακρυά πό τά μάτια το κκλησιάσματος· ξω πό τό Ναό στά εδικά βαπτιστήρια· ξεχωριστά ο νδρες, ξεχωριστά ο γυνακες· χοντας σάν ναδόχους ο μέν γυνακες, γυνακες, ο δέ νδρες, νδρες.
Βαπτισμένοι πιά, μπαιναν στόν Ναό μέ τούς λευκούς χιτνες τους, μέ λαμπάδες ναμμένες στά χέρια τους, ψέλνοντας «σοι ες Χριστόν βαπτίσθητε»· στέκονταν σέ εδική «ξέδρα» (ταν τά «τιμώμενα» πρόσωπα τς κκλησίας)· παρακολουθοσαν τήν Θ.Λειτουργία καί στό τέλος κοινωνοσαν.
Ατό γινόταν μέχρι καί τό Σάββατο το Πάσχα. Δηλαδή λη τήν γία βδομάδα το Πάσχα ο νεοβαπτισθέντες βρίσκονταν καθημερινά στόν Ναό, στόν εδικό γι'ατούς χρο· κρατώντας καί πάλι στά χέρια τους λαμπάδες ναμμένες, ντυμένοι καί πάλι τούς λόλευκους χιτνες τους· παρακολουθοσαν τή Λειτουργία καί κοινωνοσαν τν χράντων Μυστηρίων.
Τό Σάββατο το Πάσχα τέλειωνε ατή ερή πανήγυρη. βγαζαν τούς λευκούς χιτνες, καί «ντάσσονταν» στήν τάξη τν λαϊκν.
ρθε ποχή (5ος περίπου αώνας) πού εχε γενικευθε νηπιοβαπτισμός, πότε ξέλιπαν καί ο Βαπτίσεις τν Κατηχουμένων.
μως, ο καθημερινές ναστάσιμες Λειτουργίες πού γίνονταν γι'ατούς κατά τήν Διακαινήσιμο βδομάδα, συνεχίσθηκαν καί μετά, λλά χωρίς τήν θρόα καί νθερμη συμμετοχή τν πιστν.
πενέβη λοιπόν γία κτη ( Πενθέκτη) Οκουμενική Σύνοδος (692) καί θέσπισε Νόμο (. Κανόνα) γιά τό πς θά πρέπει ο χριστιανοί νά «διανύουν» τήν γία ατή βδομάδα.
Λέει λοιπόν γία καί Μεγάλη Σύνοδος: «Μηδαμς ον ν τας προκειμέναις μέραις πποδρόμια, τέρα δημώδης θέα πιτελείσθω» (Κανόνας ΞΣΤ). Θά λέγαμε στή σύγχρονη γλώσσα: «Κόψιμο» τά γήπεδα, τά παιγνίδια, τά καφενεα, τηλεόραση, ο κδρο­μές κ.λ.π. Γιά νά χουν ο χριστιανοί τόν χρόνο καί τήν νεση νά φοσιωθον ξ' λοκλήρου στά πνευματικά. « Τήν λην βδομάδα ν τας γίαις κκλησίαις σχολάζειν δε παρα­λείπτως τούς πιστούς ν ψαλμος καί μνοις καί δας πνευματικας (...) καί τ τν θείων Γραφν ναγνώσει προσέχοντας (Κανόνας ΞΣΤ). Καί γία Σύνοδος πεξηγε: τσι θά συναναστηθομε μέ τό Χριστό καί θά συνυψωθομε. «σόμεθα γάρ οτω Χριστ συνιστάμενοί τε καί συνυψούμενοι» (Κανόνας ΞΣΤ). «νάστασιν Χριστο θεασάμενοι» (καί χι πιστεύσαντες), λέμε στήν κκλησία μας. ννοώντας, τι χουμε (;) δε τήν νάσταση το Χριστο μέσα πό τήν προσωπική μας νάσταση!
γία Σύνοδος συνιστ καί τήν καθημερινή Θ. Κοινωνία. «Καί τν γίων Μυστηρίων κατατρυφντας» (Κανόνας ΞΣΤ). ννοεται χωρίς νηστεία, γιατί λη Διακαινήσιμο βδομάδα λογίζεται σάν μία μέρα (Κανόνας ΞΣΤ). Διαφορετικά δέν θά κοινωνοσαν,γιατί τότε πρχε λλο φρόνημα. ( Τό «δέν χρειάζεται νηστεία πρό τς Θ. Κοινωνίας, γιατί δέν πάρχει Κανό­νας», δέν εσταθε.
Γιατί κκλησία δέν στηρί­ζεται μόνο στούς . Κανόνες, λλά καί στήν γραφη Παράδοση, πού χει σχύ Νόμου (ΠΖ΄ Μ. Βασιλείου). Καί πάρχει Παράδοση, πού ρίζει νηστεία πρό τς Θ. Κοινωνίας. (P.G. 138: 941-944. Βλασίου Φειδ, κκλησιαστική στορία, τ. Α΄ κδοση Β΄ 1994, σελ. 963). πί τ εκαιρί: Ποιός λ.χ. Κανόνας δεσμεύει τόν ερέα νά τηρε τό «πόρρητον τς ξομολογήσεως;». Κανένας!
σχύει χι «τό πόρρητον;». Καί βέβαια σχύει! «Μά δέν πάρχει . Κανόνας...!). (Περισσότερα στό βιβλίο: Ναός, ερέας, Θ. Λειτουργία, Θ. Κοινωνία).
Τέλος, πολλοί χριστιανοί, ξεροντας τι στίς μέρες ατές (Διακαινήσιμο βδομάδα) μπορον νά κοινωνήσουν χωρίς νηστεία, προστρέχουν στά Μυστήρια.
Σωστό; Θά πρέπει νά ξέρουν τι γία Σύνοδος δέν συνιστ τήν καθημερινή Θ. Κοινωνία «ξεκρέμαστα», λλά σέ συνδυασμό μέ τήν τελεία ποκοπή πό τήν κοσμική ζωή.
« Μηδαμς ον ν τας προκειμέναις μέραις πποδρόμια, τέρα δημώδης θέα πιτελείσθω». λλά καί σέ συνδυασμό μέ τήν πλήρη φοσίωση στά πνευματικά καί καθόλη τήν Διακαινήσιμο!
«Τήν λην βδομάδα ν τας γίαις κκλησίαις σχολάζειν δε παρα­λείπτως τούς πιστούς». (Κανόνας ΞΣΤ). ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!