Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Ἡ θαυμαστὴ ἀλλαγὴ (π. Δημητρίου Μπόκου)


Κάποτε τ πουλι περπατοσαν στ γ σν λα τ ζα. Μι μέρα μως Θες τος επε: «Πάρτε ατ τ φορτία κα πηγαίνετέ τα παραπέρα». Κα βαλε πάνω στος μους τους να βάρος, πο δν ταν λλο π τς δύο φτερογες.
Τί θαυμαστ λλαγή! Στν ρχ τ πουλι νοιωθαν τς φτερογες πράγματι σν βάρος, μά, καθς προχωροσαν, ατ λο κα λιγόστευε. σπου στ τέλος, τ φτερ π φορτίο γιναν δύναμη πο τ πογείωσε. ντ ν σηκώνουν τ πουλι τς φτερογες, σήκωναν ο φτερογες τ πουλιά. Τ φτερ π βάρος γιναν δύναμη πο χάρισε περιόριστη λευθερία στ πουλιά.
Τ διο κάνει μως κα σ μς Θεός.

λτε δ, μς λέει. Σκύψτε, γι ν βάλω στν τράχηλό σας τν ζυγό μου. Πάρτε στος μους σας ατ τ βάρος κα προχωρστε. Μν τ φοβστε, εναι μικρ βάρος.
μως μες; κομε γι βάρος; ντιδρομε μέσως. δύνατον! Πς θ ντέξουμε ν κουβαλμε συνέχεια να ζυγό; Δν μς φτάνουν τ βάρη πο μς φορτώνει ζωή; Πρέπει ν μς φορτώνει κα Θεός;

Ποι
εναι τ βάρη τς ζως; Τ ποικίλα βάσανα κα ο δυσκολίες της. Κα πιπλέον τ βάρη πο φορτώνουμε στν αυτό μας μ τς μαρτίες μας.

Ποι
εναι τ βάρος πο μς βάζει Θεός; Εναι νόμος του, ο ντολές του. Τ φορτίο μ τ ποο πόσχεται Θες ν λαφρύνει τ πόλοιπα φορτία μας.

λτε σ μένα, λέει, λοι «ο κοπιντες κα πεφορτισμένοι» κα γ θ σς ναπαύσω. Γιατ τ δικό μου φορτίο εναι λαφρύ. «ρατε τν ζυγόν μου φ' μς» κα θ βρετε νάπαυση κα ερήνη στς ψυχές σας. Θ δετε στν πράξη πόσο πράος κα ταπεινς πατέρας σας εμαι. Θ γνωρίσετε κ τν πραγμάτων τι « ζυγός μου χρηστός». Εναι μαλακς στν τράχηλο κα φέλιμος στν ψυχή σας. «Κα τ φορτίον μου λαφρόν στιν» (Ματθ. 11,29-30). πόσχεται τι «α ντολα ατο βαρεαι οκ εσν» (Α΄ ω. 5, 3).
μες νομίζουμε πς νόμος το Θεο εναι σήκωτο βάρος. νας τεράστιος κώδικας μ τέλειωτες προσταγς κα παγορεύσεις. μως νόμος το Θεο εναι βασικ μία κα μόνο ντολή: «Ατη στν ντολή… ν εχομεν π' ρχς, να γαπμεν λλήλους. Κα ατη στν γάπη, να περιπατμεν κατ τς ντολς ατο» (Β΄ ω. 5-6). λες ο ντολές του συνοψίζονται στν ντολ τς γάπης. Κα πάλι, γάπη εναι τ ν ζομε σύμφωνα μ λες τς ντολές του. Γιατ τότε μόνο νεργομε σωστ πέναντι σ λους. Κα στν Θε κα στος νθρώπους.

Τ
βάρος δηλαδ πο μς φορτώνει Θεός, εναι πρόσκληση σ γαπητικ λεύθερη σχέση πρς λους. Ο ντολές του δν εναι παρ τ πλ βήματα στ ξεδίπλωμα τς σχέσης ατς. Τ ρίσκο μις σχέσης γάπης εναι τ βάρος πο βάζει πάνω μας Θεός. Κα στν ρχ φαίνεται ντως δύσκολο. Πς ν τος γαπήσεις λους; κόμα κα τν χθρό σου; Μ σο προσπαθες, τ βάρος λο κα λιγοστεύει. «λίγον κοπίασα κα ερον μαυτ πολλν νάπαυσιν» (Σοφ. Σειρχ 51, 27). Κα στ τέλος τ βάρος ξαφανίζεται ντελς. Σο γίνεται χαρ τ ν' γαπς. Σ κάνει ν πετς.

Θ
δέχονταν τώρα τ πουλι ν τος φαιρέσουμε τ φτερά τους; Ποτ κα μ τίποτα. μες γιατί προτιμμε ν σερνόμαστε, ν μπορομε ν πετάξουμε στ ψη;

Ο
ντολς το Θεο «βαρεαι οκ εσίν». τσι λοιπν ς τς βλέπουμε κι μες. χι σν βάρος, μ σν φτερ νάλαφρα, πο μς νεβάζουν στν ορανό. Στ χέρι μας εναι ν πραγματοποιήσουμε ατ τ θαυμαστ λλαγή.